Ang Utol Kong Pasaway

South Pole. North Pole. Ganyan kalayo ang agwat ng pagkatao namin ng kapatid kong si Ato. Kung hindi mo nga kami kilala, sasabihin mong hindi kami magkapatid.

Marami naman talaga kasi kaming pagkakaiba. Sa musika, habang nag-aagawan kaming magkakapatid sa mga kanta ng Westlife sa videoke, nape-perpect niya naman ang “Remember Me” ni Renz Verano. Sa iskul, masaya na siya sa row 4 at kuntento na sa mga palakol, wag lang pulang grado sa card samantalang ako, lalaban hanggang sa dulo para makamit yung pinakamataas na parangal. Madalas siya sa galaan at nagpapaumaga sa barkada, ako bahay-eskwela lang talaga. Mahilig siya sa isports, ako sa pagsusulat at pagbabasa. Kumbaga sa gyera, pisikal ang laban niya, utak ang gamit ko. Sa babae, playboy yun. One-woman man ako. Sa hitsura, medyo dehado ako. Gwaping si utol samantalang ako’y hmmm, wag na natin pag-usapan. Last time kasing bisita ko sa prendster niya, nainggit na naman ako sa kanya. Hehehe.

Natural yata na pasaway si Ato. Natatandaan ko kasi madalas siyang tumatakas sa gawaing-bahay noon at me sekreto siyang daanan dun sa likod-bahay. Siya rin yung pinakatanghaling gumising sa aming magkakapatid at parating nabubuhusan ng tubig sa higaan bilang panggising ng Tatay. Siya din yung tipong uuwi lang ng bahay para kumain at maligo kaya naman siya yung parating nakakakuha ng “award” mula sa bunganga ng nanay ko. Sa iskul, ehem, kilala kasi akong matino sa pag-aaral pero etong si Ato, nakabasag ng flower vase, me nakaaway at malala pa kasi, nagdala ng balisong o kutsilyo sa iskul. Sabi nga, dati ipinatatawag lang ng iskul yung nanay ko para sa ranking ng achievers pero nung time na yun, ibang klaseng ranking yung pinadanas niya. Ibang klase talaga. Kaya naman, nung minsang umuwi siya dala ang report card na puro pasang-awa, niyakap siya talaga ng nanay ko. Bagay na hindi niya ginagawa kapag sinabi naming Achiever kami ng iba ko pang kapatid. Naisip ko marahil, eto yung naisip niyang paraan para makakuha ng atensiyon mula sa magulang namin na nagbunga ng labing-isang supling.

Lumaki naman kami parehas nang matino. Magkaiba lang talaga ng prinsipyo. Nang magtrabaho ako sa Korea, tinulungan ko siyang makapunta din dun para magtrabaho. Hindi ako nagrenew ng contract dahil sabi ko, may iba pang mundo para sa aken at mas maraming oportunidad na mararanasan. Nakatapos kasi ako ng kolehiyo samantalang siya, hayskul lang. Bagay na pinupunto ko sa kanya noong nagdadalawang-isip siya kung pipirma ulit ng kontrata sa Korea.

Nagkainitan at nag-away kami, dala rin marahil ng nainom naming alak noong binyag ng isa kong pamangkin. Parang Coco Martin at Gerald Anderson lang sa Tayong Dalawa, hehehe. Nagkasagutan at nagpalitan ng mga di-malunok na salita. Aaminin ko, masakit yung mga binitawan kong linya sa kanya. Pakiramdam niya kasi, ako ang nagmamaneho ng buhay niya. Ang sa aken lang naman, mas magandang buhay yung gusto ko para sa kanya. Hindi naman para sa aken yun. Sa magiging pamilya niya.

Masyado nga sigurong masakit yung bangayan namin. Dumating sa punto na sabihin niyang hindi na niya ako tatawaging KUYA. Mayabang din ako noon at sinabi kong hindi na rin ako tutulong sa kanya. KAHIT KAILAN. Hindi na kami nag-usap pagkatapos ng madramang gabi na yun.

Nag-renew siya ng kontrata sa Korea. Natuwa naman ako. At least kahit paano, nakinig pa rin siya sa aken. Pero pagkalipas lang ng tatlong linggo, napamura ako sa balita ng isa kong kapatid na umuwi siya ng Pinas. Nampucha talaga. Gusto nang mag-asawa. Buntis pala yung gelpren. Ikaw ba, hindi mapapamura?

Ilang linggo bago ako umalis papuntang Qatar, nagpasabi sa isa kong kapatid kung gusto ko daw bilhin yung laptop niya. Nagdalawang-isip ako noon kasi mahal yung presyo para sa second-hand. Isa pa, madali na lang bumili sa Qatar. Pero sabi ko, tulong ko na rin yun sa kanya kasi kelangan niya ng pera para sa kasal at para sa panganganak ng misis niya. Binili ko na rin kahit pinag-awayan namin to ng bebe ko.

Bago mag-Pasko, nagtext si Ato. Medyo gipit siya kasi me hinuhulugan din siyang traysikel, kinulang daw ipon niya para sa panganganak. Nagsabi ng halaga. Nainis na naman ako. Gusto ko ulit murahin. Kung bakit nakahiga na siya sa kama, lumipat pa siya sa papag. Bad trip. Akala ko, putol na ang pusod na nagdudugtong sa amin.

Pero sabi nga, sino pa ba ang magtutulungan? Hindi ko rin matiis. Hindi ko binigay yung halaga ng hinihingi niya pero pinadalhan ko pa rin. Alam ko, nilunok niya rin yung pride bago humingi ng tulong sa aken.

Nakatanggap ako ng text sa kanya noong isang gabi.

“Kuya, babae ang anak ko. Tatay na ko. KUYA, SALAMAT SA TULONG A.”

Alam ko, marami kami pa kaming pagdadaanang ganito. Pero kahit baligtarin ang mundo, magkapatid pa rin kami at iisang apelyido ang dala. Sapat na iyun upang damayan ko siya. Dalangin ko lang, maging maayos na ang pagmamaneho niya ng buhay niya. At wag na siyang masyadong Pasaway.

Ang Kariton Ni Efren

Ang daang tinatahak ng kariton ni Efren ay ang kalsadang tumutunton sa Kabayanihan.

Isang pagpupugay sa kabayanihan ng isang Pilipino na pinili ng CNN bilang 2009 Hero of the Year. Dakila ka, Efren Penaflorida. Mananatili kang inspirasyon sa bansang puno man ng kahirapan, mayaman naman sa mga kaluluwang handang tumulong.

Pabalato naman. O, hindi pera ang gusto ko. Pabalato ng pananaw na pwede kong gamitin upang makalikha ng pagbabago.

Salamat sa isang gaya mo. Mabuhay ka!!

Serve, serve well, serve others above yourself and be happy to serve.

Kung Paano Naging Guro Si Gng. Engalan

Dati ko pang alam na magiging guro ka.

Dangan kasi, ikaw naman talaga ang naging guro namin noong malilit pa kaming mga kapatid mo. Kasi naman, kapag si Inay ang nagtuturo, maya’t maya siyang tumatayo para tingnan yung niluluto niya o kaya naman magpatahan sa mas maliliit at iyakin pa nating kapatid. Si tatay naman, pagod na siya sa maghapong paglalako ng icecream. Isa pa, medyo madaling mayamot ang tatay kapag hindi ko agad natutunan yung tinuturo niya. Natatandaan ko pa nga, pinalo niya ng patpat yung kamay ko nung malaman niyang nanghuhula lang pala ako sa ABAKADA nung basahin kong bahay ang nakadrowing na kubo. Pero ikaw, matiyaga ka talaga. Para lang tayo noong naglalaro. Kaw yung titser, kaming mga bata sa iyo ang siya mong mga estudyante. Yung blackboard mo ay ang latang dingding natin at ang chalk ay mga uling na kinuha natin sa banggerahan. Kumplikado pa ang dating sa akin ng a-e-i-o-u pero iyun ang naging puhunan ko bago ako nagkinder sa tunay na titser sa kapilya ng nayon.

Dati ko pang alam na magiging guro ka.

Ikaw kasi ang takbuhan ng lahat ng mga nag-aaral na elementarya sa baryo natin. Sa iyo kami nagpapaturo ng assignment at projects mula sa pagbuo ng paragraph using two-word verb, mga math problem, hanggang sa mga drowing sa illustration board. Ikaw rin yung taga-gawa ko dati ng mga talumpati. At ang trainor ko kapag lalaban ako ng declamation, tula at talumpati. Naalala mo ba nung lumaban tayo parehas sa talumpati? Magkaiba tayo ng school at buti na lang magkaiba din tayo ng category. Sa English ka, sa Filipino ako. At nanalo tayo parehas, tapos saka lang natin sinabi sa mga judges at teachers na nandoon na magkapatid tayo. Masayang-masaya tayo noon habang nagkukuwento sa mga Inay at Tatay.

Dati ko pang alam na magiging guro ka.

At magiging pala-kwentong guro. Natatandaan ko nung mga panahong wala pa tayong kuryente at ilawang de-gaas pa ang gamit natin sa gabi. Parati kang nagpapasama noon sa paghuhugas ng plato o kaya naman sa pagpunta sa kasilyas kasi takot ka sa dilim, hehehe. Ang kapalit naman noon ay ang pagkukuwento mo ng mga kuwentong nagpapalikot ng imahinasyon. Sa iyo ko nakilala si Pilandok, si Cinderella, Ang Prinsesa at ang Palaka, si Rapunzel, at ang Mahiwagang Kaldero. Ikaw kaya ang nagbukas sa isip ko na maging palabasa ng mga ganitong kwento para naman pag ako yung nagpapasama sa mas bata nating kapatid, me pambayad ding akong kwento. At kahit nagkaroon na tayo ng kuryente noon, nanatili pa rin ang nakagawian nating kwentuhan sa oras ng paghuhugas ng mga plato sa gabi. Doon siguro nahulma ang aking imahinasyon.

Dati ko pang alam na magiging guro ka.

Sapagkat ang tunay na nagkintal ng mabubuting aral sa iyong pagkatao ay ang karanasang nakuha mo sa malawak na unibersidad ng buhay. Isa kang matatag ng mag-aaral na hindi alintana ang malubak na daan sa tagumpay. Saksi ako kapag nagtitinda ka ng prutas sa recess para ibenta mo sa mga kaklase para naman me pera kang baon. Tuwing bakasyon, lumuluwas ka ng Maynila para magtinda sa bakery ng mayamang kanayon. Naging mananahi ka nga rin pala ng medyas at bonet sa bayan. Nakatapos ka nga nang may karangalan pero kulang pa rin pala iyun para makakuha ka ng matinong scholarship. Natigil ka rin sa pag-aaral tulad ng mga kuya at ate. Pero naging masigasig ka at nagworking student. Naging saleslady sa Megamall, service crew ng Dunkin Donuts at Minute Burger, at cashier sa Bingo Mart. Naalala ko nga ang mga nakaw mong tulog sa classroom bago dumating ang mga prof ninyo. Ako naman ang naging tagasundo mo at tagapaglaba ng uniporme kasi madaling araw ka na umuuwi. Bilib ako sa iyo kasi sa kabila noon, isa ka pa ring mahusay na estudyante. Natatandaan mo ba noong sabay tayong umakyat ng entablado dahil parehas tayong Top College Scholars ng college natin? Ipinagmamalaki kita kasi nakayanan mo pa ring makipagtagisan sa kabila ng kakulangan mo ng oras sa pag-aaral.

Dati ko pang alam na magiging guro ka.

Kahit na nga ba ikaw lang ang hindi kumuha ng review lessons sa batch ninyo, kumpiyansa akong makakapasa ka sa licensure exam ninyo. At noong magturo ka na sa isang public school, lalo kitang hinangaan. Mula sa uling ng kabataan, totoong chalk na ang iyong tangan sa pagtuturo ng Kasaysayan. Hindi na latang dingding ang iyong pisara at tunay na eskwelahan na ang iyong pinaglilingkuran.

Dati ko pang alam na magiging guro ka.

At ako nga ang iyong pinakamahusay na mag-aaral.

Salamat, Ate Lanie. Maligayang kaarawan….

Hungkag

Hinahanap ko ang kasalukuyan
sa mga gunita ng nakalipas
Pilit binibigyang kahulugan
ang alaalang hinabi ng kahapon.
Bakit nga ba mahirap hagilapin
ang ngiting inanod ng ulan?
Magbabalik pa ba ang
bahagharing ipininta sa kalawakan?
Salitang binitawan,
Pagtalikod, pamamaalam…
Sumabay na sa hangin ang aking kamalayan.
Ano ang ngayon sa paghahagilap?
Gayong ang mundo’y nawala sa orbit nitong tahak
May piping dasal sa gabing mapanglaw
Inuulit na bulong sa nakikiramay na buwan
Pakiusap, Pakiusap….
Ibalik mo ang aking kahulugan….

_________
pic from deviantart

Pangangaluluwa

Hindi pa man nauuso ang trick or treat at mga Halloween parties, inaabangan na naming magpipinsan ang pagsapit ng Araw ng Mga Patay. Bukod kasi sa walang pasok, ito yung panahon na pwede kaming magkaroon ng pandagdag sa ipon namin para naman sa nalalapit na Kapaskuhan. Oops, hindi po kami nagbebenta ng mga kandila o bulaklak sa Kamposanto (ito pala yung tawag ng matatanda sa nayon sa sementeryo), at lalong hindi rin kami tagasulat ng pangalan sa nitso. Ang paraan ng pagkita namin sa Undas ay sa pamamagitan ng Pangangaluluwa. Para sa mga laking esteyts o kaya ay tubong Maynila, ang pangangaluwa ay parang karoling sa panahon ng Araw ng mga Patay.

Pwedeng ang grupo ay yung mga kaklase mo na kababaryo mo din, o kaya naman mga kalaro, pero kaming magpipinsan, solid. Ako yung pinakamatanda sa grupo namin kasama ang dalawang nakababatang kapatid at tatlong pinsan. May nakatoka na sa pagsusulat ng mga kanta, panghihiram ng maliit na bag para sa pera (limos), at paggawa ng flashlight. Meron namang talagang flashlight kaya lang ang mga ito ay para sa matatanda o seryosong grupo na nagpa-fund-raising sa aming nayon tulad ng Kapisanan para sa Pista ng Baranggay, mga religious group at ilang mga grupo din ng kabataan. Kaya ang flashlight namin ay yari sa binutasang lata ng gatas, lalagyan ng kandila sa loob at syempre, hawakan para cool. Kapag okay na ang lahat, praktis muna kami ng mga kanta.

At pinag-uusapan na rin lang ang kantang pangkaluluwa, narito ang isang halimbawa. Hindi ko alam kung tama ba ang mga lyrics kasi naman nayntin kopong kopong pa tong mga to.

Maybahay pong maginoo/ Magandang gabi sa inyo
Malayo pa’y sumasainyo/ Humahalimuyak ang bango.
Lakad nami’y dahan-dahan/ Sa pagpasok sa bakuran
Baka dito’y may halaman/ Kung masira ay mahalan.
Anong rikit anong ganda/ Ng nakatirang dalaga
Pa’no kaya ang pagkuha/ Walang kamay kundi paa.
Ang mabuti nating gawin/ Gumawa ng ibong papel
At siya nating padagitin/ Sa granadang nakabitin.
Yaring tapos na, tapos na/ Itong aming kinakanta
Maybahay na sinisinta/ Kami po ay limusan na.

Meron pang ibang kanta tulad ng Maliwanag na Simbo at Kaluluwang Tumatamtam. Hindi ko na sila matandaan. Ito lang yung medyo kabisado ko, kasi naman nakatatak talaga sa isip ko yung kantang mahirap ipaliwanag. Paano pag walang dalaga sa bahay na kinakantahan namin? Bakit gusto naming kunin? Bakit wala kaming kamay? At bakit at paano dadagitin ng ibong papel ang mga Granada?

May mga rules din kami tulad ng bawal tumakbo kapag natatakot lalo na kapag sa mga lugar na masyadong madilim at may mga nakakatakot na kwentong nabuo. Hindi rin kami pumupunta doon sa tumpok ng mga bahay na may naglalamay kasi baka magparamdam sa amin yung namatay. Lalong bawal ang magkwentuhan ng katatakutan. Tuloy ang pangangaluluwa gaano man kaganda ang palabas sa tv. At kung magbigay ng pera ang kanya-kanyang ninong o ninang (na madalas Undas o Pasko lang umuuwi ng baryo), hindi iyun kasama sa koleksyon.

Muntik na kaming habulin ng aso, hahaha. Tapos may nakita kaming matandang babae na nakatayo kung umihi. Nangunguha din kami ng prutas sa daan. Alam din namin yung mga nagpapatay ng ilaw kasi ayaw makantahan o maglimos. Yung limos madalas, itatanong sa amin kung ilan kami kaya ayun, anim na piso lang. Tuwang-tuwa kami kapag nalimusan ng 50 o 20 pesos, isang linggo naming pagkukuwentuhan iyun. Paborito naming kantahan ang mga grupo ng mga nagbabarik o naglalasing, hindi pa kasi uso noon ang videoke kaya kami ang ginagawang libangan.

Pagkatapos naming malibot ang buong nayon, hahatiin namin ang pera. At natatandaan ko pa, akin ang sobrang piso dahil mahirap itong hatiin sa anim. Isa pa, ako ang pinakamatanda. Hehehe. Basta, masayang-masaya kami habang kumakain ng biskit na isinawsaw sa kape. Saka kami magkukuwentuhan ng mga kababalaghan. Kinabukasan, sama-sama kaming pupunta sa kamposanto para dalawin ang puntod ng mga mamay at nanay.

Para Sa Mga Magsisipagtapos

Kaybilis tumakbo ng panahon!  Parang kailan lamang nang una kong itapak ang aking mga paa dito sa Bigain at lalong parang kahapon lang nang ganitong panahon din nang magtalumpati ako sa aming pagtatapos.  At tulad ng nakasaad sa Class Prophecy namin ng JS Prom, magiging Guest Speaker ako ng  paaralang ito, mga kaibigan, dreams do come true. Nasa akin ngayon ang pagkakataon upang muli akong mapakinggan.

Una sa lahat, nais kong pasalamatan ang Bigain National High School sa mga narating ko ngayon. Ang siyang naging pandayan ngkung anong potensiyal meron ako. Ang pugad ng kasiyahan, kalungkutan, karanasan at kabataan. Maituturing  kong isa sa pinakamatagumpay kong mga taon ay dito nagkaroon ng kaganapan. Nakarating ako sa iba’t ibang lugar upang makipagtagisan sa iba’t ibang larangan. Nanalo. Natalo. Pero sa bandang huli, andun ang karangalang maging  kinatawan ng ating paaralan.  Sa Bigain, nahulma ang leadership skills ko.  Ang maging Student Council President for two consecutive  years at maging Little Mayor ng bayan ng San Jose ay mahirap pantayan. Mag-isip ng project, makipag-usap sa malalaking tao at humawak ng samahan ay parehong mahirap at masarap na karanasan. Hindi ko malilimutan ang Scouting, ang CAT drills, ang JS Prom, ang maghapong klase, ang unang crush, ang kalokohan, ang sermon, ang exams, ang pangongopya at pagpapakopya, panghihiram at pagpapahiram ng notebook hanggang sa hindi mo na alam kung asan na yung notebook mo, recitations at projects…… lahat ng masasaya at makukulay na sandali ng pagyabong.  Gayundin, salamat kay Sir Perez na una kong guro, kay Maam Agno na hanggang sa huli ay naniniwalang kaya kong gawin lahat, kay Maam Briones na siyang nagtulak sa akin upang magsulat, kay Maam Bagui sa computers, kay Maam Belela at Maam Pascua sa mga laro at sayaw, sa Physics  teacher na si Maam Castillo, kay Maam Liwag, kay Maam Remo at Maam Hernandez. Sa mga Inay at Tatay, utang ko sa inyo ang lahat. Sabi nga sa kanta, “You will always be a special part of me/ You will always be a special memory/ I will cherish every moment you have given me/ You are in my heart wherever I will be.

Success is measured not by what you have achieved but by the sacrifices you have made in achieving your goal. Ang tunay na tagumpay ay di nasusukat sa kung magkano ang nakalagay sa payslip mo. Mas malalim kaysa sa halaga ng bahay, lupa at sasakyan o negosyong naipundar mo. Manapa’y masusukat ito kung paano mo nalagpasan ang mga pagsubok sa pagkamit ng mga pangarap. Kung paano mo nakayang suungin lahat ng hirap at problema sa pagtahak ng buhay. Sino nga ba ang mas matagumpay?  Ang summa cum laude na anak ng mag asawang doktor at abogado o ang average student na siyang nagpaaral saa kanyang sarili?

Mga kaibigan, ako ay pang -anim sa labing isang anak ng isang sorbetero at isang simpleng maybahay. Mahirap at malaking pamilya. Sampung taon akong nagbaon ng itlog sa binalot. At ang mas nakakatuwa, pinag-aapat pa namin ang  isang itlog para  sa aming magkakapatid. Kelangan naming magkita ng ate ko tuwing recess para pagsamahin ang baon namin upang makabili ng turon o banana cue. Natatandaan ko pa na tuwing umuulan sa hapon, yung mga gamit lang namin yung me plastic samantalang kami’y maliligo sa  ulan. Ginagalugad namin ang buong baranggay at nakikihiram ng sapatos tuwing Field Day. Salamat at naging iskolar ako ni Mayor Umali, noon lang ako nakabili ng sarili kong sapatos. Kapos ang gamit, kulang ang baon. Pero sabi ko, walang award para sa may pinakamagandang bag o pinakamalaking baon. Ang karangalan ay para sa mga taong may tiyaga, sa nagsisikap at sa may pangarap. Kahirapan ang nagtulak sa akin upang mangarap at maglayag. Inspirasyon upang mapaganda ang buhay na kinalalagyan.

It’s not where you stand right now o kung anong kahapon meron ka. Ang mahalaga ay kung saan ka pupunta. Where will you go from here? Pag alam mo na kung saan ka pupunta, kumilos ka nang ayon sa daang nais mong tahakin. Wag kayong matakot mabigo. Wag kayong matakot madapa. Failure doesn’t mean you are a failure. It means you haven’t succeed  yet. It doesn’t mean you should give up but you should try harder. Ang lahat ay pwedeng magsimula ng panibago. Kung may sugat dahil sa kabiguan, alalahanin mo ang mga aral na napulot mo sa bawat pagkakamali. Only then, you will realize the value of perseverance and endurance. Never give up. Struggles and adversaries make a strong person.

Edison failed a hundred times before he had his inventions. Linlcoln lost his  parents when he was young, lost in elections several times before he became one of the most admired Presidents of the US.  Mula sa mahirap na pamilya si Oprah Winfrey, rape victim at the age of nine ngunit itinuturing siya ngayon bilang isa sa pinakamaimpluwensiyang tao saa mundo. Isama na rin natin sa listahan sina dating Pangulong Ramon Magsaysay, Manny Paqcuiao, at Manny Villar. Mahaba ang listahan kung kaya’t lagi nating isipin na “A beautiful butterfly came from a crawling moth before it learned to fly.”

Graduates, hindi pa tapos ang laban. Round 1 pa lang ito ng tunay na labanan. Kaya nga ito tinawag na Commencement e. It means, this is just a beginning of anther phase in the lifetime quest for learning. You will be facing the more delicate, sacred and gargantuan tasks of nation-building and your weapon will be your education.

Life is what we make it. Maliit na porsyento lang yung mga sitwasyong ibinibigay sa atin. Ito yung mga bagay na hindi natin kontrolado tulad ng kahirapan at paghinto sa pag-aaral. Yung malaking porsyento ay kung paano tayo kikilos at magdedesisyon sa mga sitwasyong ito. Masuwerte yung mga magpapatuloy sa pag-aaral sa kolehiyo. Pagbutihin ninyo dahil hindi lahat ay may pagkakataong kagaya ng sa inyo. Yung iba, maghihintay lang magdisi-otso at magtatrabaho na. Praktikalidad at realidad. Kelangan e. Hinihingi ng pagkakataon. Ngunit magcollege man o hindi, maging matalino kayo sa mga bagay na ginagawa niyo. Gayundin naman, hindi lang talino at yaman ang sangkap sa pagluluto ng tagumpay. Kelangan ang diskarte. Be fair sa lahat ng laban. Nasa kamay ninyo ang buhay at kinabukasan. You are the master of your fate and the captain of your soul. At the end of the day, is your life worth looking back? Puwedeng hindi singtaas ng iba ang naabot ng saranggola mo at hindi ganun kalalim ang impact na nagawa mo sa komunidad, pero alam mong may nabago ka. Alam mong masaya ka sa ginawa at ginagawa mo. Masaya ka dahil may natutulungan ka kahit sa maliit na paraan. Simulan mo ito sa iyong sarili at sariling tahanan. Iyun ang mahalaga. Diyan nagsisimula ang tunay na pag-unlad.

Huwag kayong masyadong seryoso sa buhay. Take time to play and have fun. It is the secret of staying young. Enjoy life. Balansahen mo ang bawat aspeto ng buhay – ispiritwal, sosyal, emosyonal, pisikal at intelektuwal. Never stop learning. Never stop dreaming. Sabi nga nila, pangarap na lang ang libre kaya lakihan mo na. Subalit huwag kang makuntento doon. Ikaw ang inhinyerong magsasabuhay ng mga pangarap mo. Be thankful. Sa Dakilang Lumikha,sa mga magulang at sa lahat ng taong tumulong sa iyo. After all, they are the wind beneath your wings.

Mahaba ang gabi ngunit parating may naghihintay na bukang liwayway. Pagdating ng panahon, alam kong isa sa inyo ang tatayo dito upang siya namang magbigay ng pananalita sa harap ng mga bagong sibol ng kabataan.

Muli, Binabati ko kayo sa inyong tagumpay!!!!

Shokran….

Dahil lahat ng nagwagi ay kailangang mag-speech, heto ang mga taong dapat kong pasalamatan.

Una syempre, salamat kay Lord kasi nagdasal talaga ako na manalo. Ito lang kasi ang alam kong talento ko, at gusto kong gamitin niya ako gamit ang regalong bigay niya. Bobo ako sa isports, sa totoo lang. Hindi angat ang boses ko at parehong kaliwa ang mga paa. Wala rin akong talent sa drowing. Lalong wala akong mukhang pang-artista. Kaya Lord, salamat talaga.

Salamat din sa taong nagbibigay sa akin ng inspirasyon. Kahit hindi siya nagbabasa ng blog, (ayoko din kasi ipabasa, hehehehe) hindi niya alam na siya yung pinaghuhugutan ko ng emosyon…

Salamat kay Bernard at sa kanyang saranggola,,, nagising muli ang kagustuhan kong magsulat. Marami na akong nabalitaan na mga kontes pero eto ang isa sa pinakamaganda ang layunin. Natatawa pa nga ako dahil bago pa lang talaga ako sa blogging at nag-ym pa ko sa kanya kung paano mag link. Napagkamalan niya tuloy akong taga-bundok,,,hehehe.

Salamat din sa mga nasasalubong ko dito sa mga kanto ng blogosperyo. Sila talaga ang hinahanap ko saan man ako pumunta. Parang napakaliit na bahagi lang kasi ng populasyon ang may hilig sa literatura. Kapag nakakita ako ng ganung tao, parang nakakita na rin ako ng kayamanan. Yung mga taong pareho kayo ng hilig, hilig na pinipili ng iilan. Yung pagkukuwentuhan mo ng ginagawa mong obra na basura o wala lang sa nakakarami.

Salamat din sa mga hurado. Malaking tulong ang pagkilala nila sa mga gawa ko para magpatuloy magsulat. Akala ko kasi, kinakalawang na talaga ang kakayahan ko. Kelangan lang pala ng hasa.

At sa mga hinihiraman ko ng laptop, maraming salamat talaga. Dangan kasi, yung binili kong second-hand na laptop, bakal na lang talaga nang dalhin ko dito sa qatar. Di bale, mag-iipon talaga ako para masunod ko naman ang hilig ng katawan.

Syempre sa pamilya ko, pasasalamat din. Wala silang kaalam-alam na me ganito pala akong mundo. Sabagay, hindi rin naman kasi sila nakakakita ng computer. Pero ganun pa man, mahal ko sila at mga bida sila sa libro ng buhay ko.

Syempre, sa mga naliligaw dito sa aking bahay. Kahit matagal akong di magpost, hindi rin naman nawawalan ng bisita itong aking munting tahanan. Salamat.

My Sassy Girl

Ilang beses ko nang tinangkang panoorin ang pelikulang ito, pero pawang lahat ay pagtatangka lang. Noong nasa Korea ako, ilang beses na ring pinalabas eto (with subtitle syempre) pero ewan ko ba, parating hindi ako nakakarating man lang sa kalagitnaan. Hindi ko masyado pinapansin. Hindi ko binibigyan ng atensiyon.

Pero nitong nakaraang Eid, fyi, eid yung katapusan ng Ramadan season, isang lingo kaming walang pasok, kaya ayun, dahil sa tinamaan ako ng insomnia, ayun, pinanood ko ang My Sassy Girl. Noong una, parang walang dating sa aken, pero habang tumatagal, dinadala ako ng kwento. Taragis… kainlab-inlab ang pelikulang ito ng mga Koreano. Maganda ang daloy ng istorya. Tamang-tama ang timpla ng humor at drama. Kahit nga, isang eksena lang, sulit na para sa isang maikling kwento. Tulad na lang ng 10 things I love about you, o kaya yung ikwento nung matanda ang ginawa nung bidang lalaki na palitan yung puno na tagpuan nila ng bidang babae. Hehehe, para kong pusang kinikilig (bad trip) sa husay ng pagkakahabi ng istorya. Ayos ang mga twist. Sobra. Kaya nga sa lahat ng gustong mainlab, o kung gusto mo ng mga movies na pang-valentines, etong My Sassy Girl ang di dapat mawala sa listahan.

Pagkatapos, naisip ko, oo, minsan nag-iisip ako., hehe. Para palang ako ang pelikulang iyon. O parang ikaw. O ang pagbukadkad ng mga rosas. O ang pagkakatutong lumipad ng agila. O ng pagbabagong-anyo ng paru-paro mula sa caterpillar. O ang pamumunga ng mangga. O ang pagbubuntis.

Naisip ko, ang lahat ay may tamang panahon. Kaya pala hindi ko mapanood sa Korea yung My Sassy Girl, kelangan palang nakahilig sa balikat ko ang bebe ko at hawak ang kamay niya, kahit pa nakatulog siya habang pinanonood ito.. Haay, sarap mainlab….

Killer Questions

Pagkatapos mong imemorize ang CV mo, at magpraktis sa harap ng salamin ng tamang anggulo at tamang pagsagot sa mga posibleng tanong sa interbyu habang suot mo ang iyong pamatay looks,, handang-handa ka ng humarap sa interbyu.

Pero paano kung ang intebyuwer na makakaharap mo (tulad ko) ay may misyong basagin ang iyong pagiging prepared ala boy scout-girl scout? Kaya mo kayang magpakita ng kabibuhan? Paano kung sirain ko ang script na inihanda mo kagabi?

Pasensiya na, ha. Ayoko lang kasing scripted ang mga sagot mo. Gusto kong makita kang nanginginig sa pagpapaliwanag, joke lang. Gusto ko lang makita kung paano ka magbulay-bulay (lalim ba?) at magpaliwanag nang hindi pinapawisan ang iyong noo at ilong.

Eto yung ilang mga pamatay questions na ginagamit ko sa pagsala ng mga aplikante. Kaya mo kayang sagutin?

1. If there’s one section in your CV that must be deleted, what would that be? Why?
2. If you were the interviewer, what would be your first question to an applicant aside from the usual “Tell me about yourself.”
3. Give me an analogy between life and your favorite sport?
4. How would you describe Red to a blind person?
5. Why does a manhole shaped circle?
6. How would you sell a second-hand toothbrush? What would be your marketing strategy?
7. How would you invite tourists to visit Smokey Mountain?
8. Supposed you were hired by this company, what are the bonuses that we can get from you?
9. Which would you choose, a salary increase without promotion or promotion without salary increase?
10.What’s the edge of newly-grads over those experienced applicants?
11. What is the difference between Bachelor of Arts and Bachelor of Science?
12. What do you think is the most important sense organ of the body?
13. What was your biggest mistake?
14. Does advertising mislead the public? Why?
15. Do you believe that marketing creates the need of the society?
16. What is/are wrong notions about your school? Why does the public think that way?
17. Who would you hire, an undergrad with 8 years of job-related experience, a masteral student with 3 years experience but not related to the position he is applying for or a newly-grad magna cum laude?
18. What is/are the difference/differences between a leader and a manager?
19. What is your ideal job?
20. The child is the father to the man. Can you explain that?
21. Is success measurable? How can we gauge it?
22. Please explain the life cycle of a product?
23. What do you think is the greatest invention of man?
24. If you were God in one day, how would you end it?
25. How did the Philippines get its name?
26. If you were to discuss a problem with the President, what would that be and what would be your recommendation?

Ilan lang to sa mga itinatanong ko, hehehe. Ayoko ibigay lahat. Pero hindi rin lang naman ako ang me ganyang istilo. Nang minsang sumalang ako sa interbyu, eto yung tanong sa aken..

Why are polar bears left-handed?

Sasagutin ko sana yun ng, “Pakialam ko. Basta ako right-handed, hehehe” Pero dahil iyun ay interbyu, nag-close-up smile lang ako at nagpabibo ng konti, sabi ko chismis lang yun.. Hehehe. At nagbigay pa ako ng update, sabi ko di pa naprove yun ng mga scientist. Kahit samahan ko pa siya sa North Pole.

Pangako

Isa na namang kantang hilaw….. Hehehe. Sensya na, puro tungkol sa Long Distance Relationship e…

1. di man magkasama sa kasalukuyang panahon
wala man sa akin ang ngiti at yakap mo ngayon
hindi magiging hadlang upang magmahalan
magiging tapat sa salitang binitawan.

2. puno man ng pananabik
sa isip naman ay di mawawaglit
aking nababatid, na muling maglalapit
mga puso nating labis na umiibig

chorus: (pagkat) Pangako, ikaw at ako
tayo pa rin, may bukas pang darating
pagmamahalang walang kapantay
iibigin kita habang ako’y nabubuhay
hinding-hindi ako magbabago
itaga mo sa bato
ito ang pangako ko

3. di man makausap sa oras ng pangungulila
wala nga ang init sa lamig ng gabi
hindi magiging hadlang upang magmahalan
aasa pa rin sa pangakong binitiwan

4. puno man ng pagsubok
ang buhay nati’y talagang sinusubok
ito ang magiging daan sa pagmamahalan
magiging matatag at di pabubuwag

(repeat chorus)

coda:
walang iwanan
walang lokohan
ikaw at ako
magpakailan pa man

(repeat chorus)