Para Sa Mga Magsisipagtapos (Repost)

Posted on Oktubre 23, 2009

21


Graduation_by_jenneeKaybilis tumakbo ng panahon!  Parang kailan lamang nang una kong itapak ang aking mga paa dito sa Bigain at lalong parang kahapon lang nang ganitong panahon din nang magtalumpati ako sa aming pagtatapos.  At tulad ng nakasaad sa Class Prophecy namin ng JS Prom, magiging Guest Speaker ako ng  paaralang ito, mga kaibigan, dreams do come true. Nasa akin ngayon ang pagkakataon upang muli akong mapakinggan.

Una sa lahat, nais kong pasalamatan ang Bigain National High School sa mga narating ko ngayon. Ang siyang naging pandayan ngkung anong potensiyal meron ako. Ang pugad ng kasiyahan, kalungkutan, karanasan at kabataan. Maituturing  kong isa sa pinakamatagumpay kong mga taon ay dito nagkaroon ng kaganapan. Nakarating ako sa iba’t ibang lugar upang makipagtagisan sa iba’t ibang larangan. Nanalo. Natalo. Pero sa bandang huli, andun ang karangalang maging  kinatawan ng ating paaralan.  Sa Bigain, nahulma ang leadership skills ko.  Ang maging Student Council President for two consecutive  years at maging Little Mayor ng bayan ng San Jose ay mahirap pantayan. Mag-isip ng project, makipag-usap sa malalaking tao at humawak ng samahan ay parehong mahirap at masarap na karanasan. Hindi ko malilimutan ang Scouting, ang CAT drills, ang JS Prom, ang maghapong klase, ang unang crush, ang kalokohan, ang sermon, ang exams, ang pangongopya at pagpapakopya, panghihiram at pagpapahiram ng notebook hanggang sa hindi mo na alam kung asan na yung notebook mo, recitations at projects…… lahat ng masasaya at makukulay na sandali ng pagyabong.  Gayundin, salamat kay Sir Perez na una kong guro, kay Maam Agno na hanggang sa huli ay naniniwalang kaya kong gawin lahat, kay Maam Briones na siyang nagtulak sa akin upang magsulat, kay Maam Bagui sa computers, kay Maam Belela at Maam Pascua sa mga laro at sayaw, sa Physics  teacher na si Maam Castillo, kay Maam Liwag, kay Maam Remo at Maam Hernandez. Sa mga Inay at Tatay, utang ko sa inyo ang lahat. Sabi nga sa kanta, “You will always be a special part of me/ You will always be a special memory/ I will cherish every moment you have given me/ You are in my heart wherever I will be.

Success is measured not by what you have achieved but by the sacrifices you have made in achieving your goal. Ang tunay na tagumpay ay di nasusukat sa kung magkano ang nakalagay sa payslip mo. Mas malalim kaysa sa halaga ng bahay, lupa at sasakyan o negosyong naipundar mo. Manapa’y masusukat ito kung paano mo nalagpasan ang mga pagsubok sa pagkamit ng mga pangarap. Kung paano mo nakayang suungin lahat ng hirap at problema sa pagtahak ng buhay. Sino nga ba ang mas matagumpay?  Ang summa cum laude na anak ng mag asawang doktor at abogado o ang average student na siyang nagpaaral saa kanyang sarili?

Mga kaibigan, ako ay pang -anim sa labing isang anak ng isang sorbetero at isang simpleng maybahay. Mahirap at malaking pamilya. Sampung taon akong nagbaon ng itlog sa binalot. At ang mas nakakatuwa, pinag-aapat pa namin ang  isang itlog para  sa aming magkakapatid. Kelangan naming magkita ng ate ko tuwing recess para pagsamahin ang baon namin upang makabili ng turon o banana cue. Natatandaan ko pa na tuwing umuulan sa hapon, yung mga gamit lang namin yung me plastic samantalang kami’y maliligo sa  ulan. Ginagalugad namin ang buong baranggay at nakikihiram ng sapatos tuwing Field Day. Salamat at naging iskolar ako ni Mayor Umali, noon lang ako nakabili ng sarili kong sapatos. Kapos ang gamit, kulang ang baon. Pero sabi ko, walang award para sa may pinakamagandang bag o pinakamalaking baon. Ang karangalan ay para sa mga taong may tiyaga, sa nagsisikap at sa may pangarap. Kahirapan ang nagtulak sa akin upang mangarap at maglayag. Inspirasyon upang mapaganda ang buhay na kinalalagyan.

It’s not where you stand right now o kung anong kahapon meron ka. Ang mahalaga ay kung saan ka pupunta. Where will you go from here? Pag alam mo na kung saan ka pupunta, kumilos ka nang ayon sa daang nais mong tahakin. Wag kayong matakot mabigo. Wag kayong matakot madapa. Failure doesn’t mean you are a failure. It means you haven’t succeed  yet. It doesn’t mean you should give up but you should try harder. Ang lahat ay pwedeng magsimula ng panibago. Kung may sugat dahil sa kabiguan, alalahanin mo ang mga aral na napulot mo sa bawat pagkakamali. Only then, you will realize the value of perseverance and endurance. Never give up. Struggles and adversaries make a strong person.

Edison failed a hundred times before he had his inventions. Linlcoln lost his  parents when he was young, lost in elections several times before he became one of the most admired Presidents of the US.  Mula sa mahirap na pamilya si Oprah Winfrey, rape victim at the age of nine ngunit itinuturing siya ngayon bilang isa sa pinakamaimpluwensiyang tao saa mundo. Isama na rin natin sa listahan sina dating Pangulong Ramon Magsaysay, Manny Paqcuiao, at Manny Villar. Mahaba ang listahan kung kaya’t lagi nating isipin na “A beautiful butterfly came from a crawling moth before it learned to fly.”

Graduates, hindi pa tapos ang laban. Round 1 pa lang ito ng tunay na labanan. Kaya nga ito tinawag na Commencement e. It means, this is just a beginning of anther phase in the lifetime quest for learning. You will be facing the more delicate, sacred and gargantuan tasks of nation-building and your weapon will be your education.

Life is what we make it. Maliit na porsyento lang yung mga sitwasyong ibinibigay sa atin. Ito yung mga bagay na hindi natin kontrolado tulad ng kahirapan at paghinto sa pag-aaral. Yung malaking porsyento ay kung paano tayo kikilos at magdedesisyon sa mga sitwasyong ito. Masuwerte yung mga magpapatuloy sa pag-aaral sa kolehiyo. Pagbutihin ninyo dahil hindi lahat ay may pagkakataong kagaya ng sa inyo. Yung iba, maghihintay lang magdisi-otso at magtatrabaho na. Praktikalidad at realidad. Kelangan e. Hinihingi ng pagkakataon. Ngunit magcollege man o hindi, maging matalino kayo sa mga bagay na ginagawa niyo. Gayundin naman, hindi lang talino at yaman ang sangkap sa pagluluto ng tagumpay. Kelangan ang diskarte. Be fair sa lahat ng laban. Nasa kamay ninyo ang buhay at kinabukasan. You are the master of your fate and the captain of your soul. At the end of the day, is your life worth looking back? Puwedeng hindi singtaas ng iba ang naabot ng saranggola mo at hindi ganun kalalim ang impact na nagawa mo sa komunidad, pero alam mong may nabago ka. Alam mong masaya ka sa ginawa at ginagawa mo. Masaya ka dahil may natutulungan ka kahit sa maliit na paraan. Simulan mo ito sa iyong sarili at sariling tahanan. Iyun ang mahalaga. Diyan nagsisimula ang tunay na pag-unlad.

Huwag kayong masyadong seryoso sa buhay. Take time to play and have fun. It is the secret of staying young. Enjoy life. Balansahen mo ang bawat aspeto ng buhay – ispiritwal, sosyal, emosyonal, pisikal at intelektuwal. Never stop learning. Never stop dreaming. Sabi nga nila, pangarap na lang ang libre kaya lakihan mo na. Subalit huwag kang makuntento doon. Ikaw ang inhinyerong magsasabuhay ng mga pangarap mo. Be thankful. Sa Dakilang Lumikha,sa mga magulang at sa lahat ng taong tumulong sa iyo. After all, they are the wind beneath your wings.

Mahaba ang gabi ngunit parating may naghihintay na bukang liwayway. Pagdating ng panahon, alam kong isa sa inyo ang tatayo dito upang siya namang magbigay ng pananalita sa harap ng mga bagong sibol ng kabataan.

Muli, Binabati ko kayo sa inyong tagumpay!!!!