Shokran….

Posted on Oktubre 23, 2009

0


Dahil lahat ng nagwagi ay kailangang mag-speech, heto ang mga taong dapat kong pasalamatan.

Una syempre, salamat kay Lord kasi nagdasal talaga ako na manalo. Ito lang kasi ang alam kong talento ko, at gusto kong gamitin niya ako gamit ang regalong bigay niya. Bobo ako sa isports, sa totoo lang. Hindi angat ang boses ko at parehong kaliwa ang mga paa. Wala rin akong talent sa drowing. Lalong wala akong mukhang pang-artista. Kaya Lord, salamat talaga.

Salamat din sa taong nagbibigay sa akin ng inspirasyon. Kahit hindi siya nagbabasa ng blog, (ayoko din kasi ipabasa, hehehehe) hindi niya alam na siya yung pinaghuhugutan ko ng emosyon…

Salamat kay Bernard at sa kanyang saranggola,,, nagising muli ang kagustuhan kong magsulat. Marami na akong nabalitaan na mga kontes pero eto ang isa sa pinakamaganda ang layunin. Natatawa pa nga ako dahil bago pa lang talaga ako sa blogging at nag-ym pa ko sa kanya kung paano mag link. Napagkamalan niya tuloy akong taga-bundok,,,hehehe.

Salamat din sa mga nasasalubong ko dito sa mga kanto ng blogosperyo. Sila talaga ang hinahanap ko saan man ako pumunta. Parang napakaliit na bahagi lang kasi ng populasyon ang may hilig sa literatura. Kapag nakakita ako ng ganung tao, parang nakakita na rin ako ng kayamanan. Yung mga taong pareho kayo ng hilig, hilig na pinipili ng iilan. Yung pagkukuwentuhan mo ng ginagawa mong obra na basura o wala lang sa nakakarami.

Salamat din sa mga hurado. Malaking tulong ang pagkilala nila sa mga gawa ko para magpatuloy magsulat. Akala ko kasi, kinakalawang na talaga ang kakayahan ko. Kelangan lang pala ng hasa.

At sa mga hinihiraman ko ng laptop, maraming salamat talaga. Dangan kasi, yung binili kong second-hand na laptop, bakal na lang talaga nang dalhin ko dito sa qatar. Di bale, mag-iipon talaga ako para masunod ko naman ang hilig ng katawan.

Syempre sa pamilya ko, pasasalamat din. Wala silang kaalam-alam na me ganito pala akong mundo. Sabagay, hindi rin naman kasi sila nakakakita ng computer. Pero ganun pa man, mahal ko sila at mga bida sila sa libro ng buhay ko.

Syempre, sa mga naliligaw dito sa aking bahay. Kahit matagal akong di magpost, hindi rin naman nawawalan ng bisita itong aking munting tahanan. Salamat.