Ang Utol Kong Pasaway (Repost)

Posted on Disyembre 14, 2011

10


South Pole. North Pole. Ganyan kalayo ang agwat ng pagkatao namin ng kapatid kong si Ato. Kung hindi mo nga kami kilala, sasabihin mong hindi kami magkapatid.

Marami naman talaga kasi kaming pagkakaiba. Sa musika, habang nag-aagawan kaming magkakapatid sa mga kanta ng Westlife sa videoke, nape-perpect niya naman ang “Remember Me” ni Renz Verano. Sa iskul, masaya na siya sa row 4 at kuntento na sa mga palakol, wag lang pulang grado sa card samantalang ako, lalaban hanggang sa dulo para makamit yung pinakamataas na parangal. Madalas siya sa galaan at nagpapaumaga sa barkada, ako bahay-eskwela lang talaga. Mahilig siya sa isports, ako sa pagsusulat at pagbabasa. Kumbaga sa gyera, pisikal ang laban niya, utak ang gamit ko. Sa babae, playboy yun. One-woman man ako. Sa hitsura, medyo dehado ako. Gwaping si utol samantalang ako’y hmmm, wag na natin pag-usapan. Last time kasing bisita ko sa prendster niya, nainggit na naman ako sa kanya. Hehehe.

Natural yata na pasaway si Ato. Natatandaan ko kasi madalas siyang tumatakas sa gawaing-bahay noon at me sekreto siyang daanan dun sa likod-bahay. Siya rin yung pinakatanghaling gumising sa aming magkakapatid at parating nabubuhusan ng tubig sa higaan bilang panggising ng Tatay. Siya din yung tipong uuwi lang ng bahay para kumain at maligo kaya naman siya yung parating nakakakuha ng “award” mula sa bunganga ng nanay ko. Sa iskul, ehem, kilala kasi akong matino sa pag-aaral pero etong si Ato, nakabasag ng flower vase, me nakaaway at malala pa kasi, nagdala ng balisong o kutsilyo sa iskul. Sabi nga, dati ipinatatawag lang ng iskul yung nanay ko para sa ranking ng achievers pero nung time na yun, ibang klaseng ranking yung pinadanas niya. Ibang klase talaga. Kaya naman, nung minsang umuwi siya dala ang report card na puro pasang-awa, niyakap siya talaga ng nanay ko. Bagay na hindi niya ginagawa kapag sinabi naming Achiever kami ng iba ko pang kapatid. Naisip ko marahil, eto yung naisip niyang paraan para makakuha ng atensiyon mula sa magulang namin na nagbunga ng labing-isang supling.

Lumaki naman kami parehas nang matino. Magkaiba lang talaga ng prinsipyo. Nang magtrabaho ako sa Korea, tinulungan ko siyang makapunta din dun para magtrabaho. Hindi ako nagrenew ng contract dahil sabi ko, may iba pang mundo para sa aken at mas maraming oportunidad na mararanasan. Nakatapos kasi ako ng kolehiyo samantalang siya, hayskul lang. Bagay na pinupunto ko sa kanya noong nagdadalawang-isip siya kung pipirma ulit ng kontrata sa Korea.

Nagkainitan at nag-away kami, dala rin marahil ng nainom naming alak noong binyag ng isa kong pamangkin. Parang Coco Martin at Gerald Anderson lang sa Tayong Dalawa, hehehe. Nagkasagutan at nagpalitan ng mga di-malunok na salita. Aaminin ko, masakit yung mga binitawan kong linya sa kanya. Pakiramdam niya kasi, ako ang nagmamaneho ng buhay niya. Ang sa aken lang naman, mas magandang buhay yung gusto ko para sa kanya. Hindi naman para sa aken yun. Sa magiging pamilya niya.

Masyado nga sigurong masakit yung bangayan namin. Dumating sa punto na sabihin niyang hindi na niya ako tatawaging KUYA. Mayabang din ako noon at sinabi kong hindi na rin ako tutulong sa kanya. KAHIT KAILAN. Hindi na kami nag-usap pagkatapos ng madramang gabi na yun.

Nag-renew siya ng kontrata sa Korea. Natuwa naman ako. At least kahit paano, nakinig pa rin siya sa aken. Pero pagkalipas lang ng tatlong linggo, napamura ako sa balita ng isa kong kapatid na umuwi siya ng Pinas. Nampucha talaga. Gusto nang mag-asawa. Buntis pala yung gelpren. Ikaw ba, hindi mapapamura?

Ilang linggo bago ako umalis papuntang Qatar, nagpasabi sa isa kong kapatid kung gusto ko daw bilhin yung laptop niya. Nagdalawang-isip ako noon kasi mahal yung presyo para sa second-hand. Isa pa, madali na lang bumili sa Qatar. Pero sabi ko, tulong ko na rin yun sa kanya kasi kelangan niya ng pera para sa kasal at para sa panganganak ng misis niya. Binili ko na rin kahit pinag-awayan namin to ng bebe ko.

Bago mag-Pasko, nagtext si Ato. Medyo gipit siya kasi me hinuhulugan din siyang traysikel, kinulang daw ipon niya para sa panganganak. Nagsabi ng halaga. Nainis na naman ako. Gusto ko ulit murahin. Kung bakit nakahiga na siya sa kama, lumipat pa siya sa papag. Bad trip. Akala ko, putol na ang pusod na nagdudugtong sa amin.

Pero sabi nga, sino pa ba ang magtutulungan? Hindi ko rin matiis. Hindi ko binigay yung halaga ng hinihingi niya pero pinadalhan ko pa rin. Alam ko, nilunok niya rin yung pride bago humingi ng tulong sa aken.

Nakatanggap ako ng text sa kanya noong isang gabi.

“Kuya, babae ang anak ko. Tatay na ko. KUYA, SALAMAT SA TULONG A.”

Alam ko, marami kami pa kaming pagdadaanang ganito. Pero kahit baligtarin ang mundo, magkapatid pa rin kami at iisang apelyido ang dala. Sapat na iyun upang damayan ko siya. Dalangin ko lang, maging maayos na ang pagmamaneho niya ng buhay niya. At wag na siyang masyadong Pasaway.

_______

para sa pakontes ni gillboard

Posted in: Kwentong Pugad