Palaisipan

question mark

Bigyan mo ito ng tamang paliwanag.

1. May isang lalaking nakatira sa 15th floor ng isang building. Sa umaga ay wala siyang problema sa elevator papuntang trabaho ngunit pag-uwi niya sa gabi, sa 6th floor siya napipilitang bumaba at mula doon ay aakayatin niya yung hagdanan papuntang 15th floor. Madalas ganito yung ginagawa niya maliban na lang kung may kasabay siya o umuulan. Anong hiwaga kaya mayroon sa 6th floor?

2. Isang araw, inihatid ng doktor ang kanyang teenager na anak sa sasakyan papuntang paaralan. Pagdating niya sa hospital na kanyang pinaglilingkuran, kinailangan niya agad pumunta sa emergency room dahil may teenager na nagkaroon ng car accident. Nagulat ang doktor nang makita niyang anak niya ang nakaratay sa nasabing silid. Bakit hindi man lang nagalusan ang doktor at nagulat pa ito nang makita ang anak?

3. Dalawang mag-ama ang namimingwit sa tabing-ilog isang hapon. Nakahuli sila ng tatlong malalaking isda at yun ang ginawa nilang hapunan, tig-iisang piraso. Paanong nagkasya ang tatlong isda sa dalawang mag-ama?

4. Isang binata ang pumasok sa isang bar at humihingi ng isang basong tubig. Ngunit nabigla ang lahat nang tutukan siya ng baril ng isang mama. Pagkatapos noo’y umalis ang binata at nagpasalamat pa. Bakit siya nagpasalamat sa mama?

Palaisipan. Kapag may kaibigan akong nagbigay ng mga ganitong isipin, pinagagana ko talaga yung utak ko sa lohika ng bawat pangyayari. Pilit kong hinahanapan ng sagot ang tanong na bakit nagkaganun o paano naging posible. May madadaling sagutin dahil nasa kwento na mismo ang sagot, meron din namang ihinihingi ng ilang minuto para mag-isip lalo na kapag may involve na math at may panahon ding maaasar ka dahil hindi mo talaga alam ang sagot. Sirit na nga, e. (at may mga palaisipan na hindi rin alam ng nagtatanong kung anong sagot kaya babalikan ka ng pilosopong tanong na “kaya ko nga sa ‘yo pinapahulaan e.”) Kainis.

Dumarating sa buhay natin yung nagtatanong tayo sa nangyayari sa takbo ng career o ng relasyon na meron tayo sa kasalukuyan. Bakit kaya ganoon, mas magaling naman ako sa kanya, pero bakit siya yung mas mataas ang posisyon sa company? Bakit kaya mas magandang lalaki/babae ako sa kanya pero siya yung mas may magandang lovelife? Bakit ang laki ng sweldo ko, pero hindi ko alam kung saan napupunta? Bakit kaya hindi ako maintindihan ng mga taong parati kong iniintindi?

Sino sa atin yung hindi dumaan sa ganitong pagtatanong? Ang sabi, abnormal ang taong hindi nagtatanong ng ganito sa sarili. Kahit nga mga Christians na tayo, we often ask why bad things happen to good people? And we can’t deny sometimes that we do question GOD. Parang naiisip natin na Life is unfair.

But you know what, those answers, those questions. We can find the answers on the Bible itself.

Ano ba ang sinasabi ng Diyos sa atin.  Sabi sa

Romans 8:28 (NIV)

And we know that all things work together for good to them that love God, to them who are called according to his purpose.

Sabi sa Tagalog:

At nalalaman natin na ang lahat ng mga bagay ay magkakalakip na gumagawa sa ikabubuti ng mga nagsisiibig sa Dios, sa makatuwid baga’y niyaong mga tinawag alinsunod sa kaniyang nasa.

Boom. Ganoon pala yun.

All things work together. Lahat pala yan ay magkakaugnay at umaayon based on God’s design. We can take medicine as an example.

Bago kasi maging gamot ang isang gamot, dumadaan yan sa proseso. Lahat ay akmang akma at tamang tama ang pagkakahalo ng mga chemicals na angkop dito. Dahil kapag napasobra ang isang chemical, lason ang labas nito. Kahit pa nga yung mga gamot na mismo, masama rin ang epekto kung mali o sobra ang pagkakainom o injection. Kaya nga may mga nagiging gulay o napaparalisa kasi nga, na-o overdose.

So ganyan din ang buhay Kristiyano. We all know that we are not free from suffering, from pain, from heartaches. Kahit halughugin natin yung Bible, walang verse na nagsasabing ganyan. The thing is, LAHAT ng pain, happiness, failures and success, all these work together for good. The key word is TOGETHER. Parang kape yan, walang kwenta kapag isa isa mong tinitikman. Subukan mong isubo ang isang kutsarang kape, tapos saka mo isunod ang asukal. Tapos yung creamer. Tapos saka ka uminom ng tubig at lumundag at gumiling-giling. Para kang sira-ulo pag ganoon. Dapat tinitimpla, kinukuha ang lasa para mas masarap.

This is how we are continuously molded by God. Not by happiness alone. Not by success alone. Kasama diyan yung mga times na mababang mababa ka at punung puno ng problema. Kasama diyan yung mga oras na walang wala kang pera at wala ka ring mautangan. These are the experiences which teach us lessons on how we can become better and stronger people, more matured Christians. And in this way, mas nagiging malalim yung outlook natin sa buhay, yung relationship natin sa Diyos.

Ganyan kumikilos ang Diyos sa buhay natin. Minsan pa nga, naso-surpresa tayo on how good our God is. Yung tipong sunod-sunod ang blessings. Minsan naman, sunod-sunod din ang problema. Sabi nga, When it rains, it pours.

Narinig nyo na ba yung phrase na Blessing in Disguise? Eto naman yung mga pangyayari sa buhay natin na akala natin e napaka-malas natin. Pero, yun pala, God has His own reasons on why he allowed those things to happen. There are things na nawawala sa kamay natin. We lose some things or persons na mahalaga sa atin. Tapos mare-realize natin, God just wants to empty our hands so we can grasp bigger things. May mas maganda pala siyang plano. Ganyan kabuti yung Diyos.

Let us remember the life of Joseph the Dreamer. Alam naman natin yung mga pinagdaanan niya, na inapi at ibinenta siya ng mga kapatid niya. Naging alipin at naging bilanggo. Yun pala, he has to experience all those hardships so he can become powerful and fulfill his purpose.

Pero, ngunit, subalit, datapwat…

Sabi ng later part ng verse sa Romans 8:28, to them that love God, to them who are  called according to his purpose.

It means this verse is a promise. Eto yung pangako ng Diyos sa lahat ng tinawag niya at sumusunod sa kanyang mga aral. Our God is a just God. Mahal tayo ng Diyos but that doesn’t mean na ibibigay lang niya yung Good sa atin basta-basta, the condition is we should obey His commandment. We have to work hard for this promise. Para ito sa mga tinawag niya at tumutugon sa Calling na ibinigay niya.

At kung mas lalaliman pa natin ang pag-unawa sa verse na to, ang ibig sabihin pala nito ay hinuhulma tayo ng Diyos to be like Him. All things work together for Good. At ang Good dito ay tumutukoy sa buhay na kawangis niya. Upang pagyamanin pa yung spiritual life natin. Sa Eternal Life with Him. Eto yung totoong kahulugan na nais ipahiwatig sa atin ng Diyos.

When I was in college ako, isang debate sa klase ang naganap. Sabi ng iba kong kaklase, life is what we make it. May punto nga naman. Nasa ating kamay daw yung mga mangyayari sa atin sa bukas. May choice daw tayo kung anong hakbang ang dapat nating gawin, ang daang dapat nating tahakin. May ilan naman akong kaklase na nagsasabing ang lahat ng pangyayari ay nakasulat na. Na kahit sanggol ka pa lang at walang muwang ay mayroon ka ng design na sinusundan. Na lahat ng pangyayari ay hindi aksidente lang o pagkakataon.

In our lives, we will always be bombarded by different challenges. We will always be facing and continuously raise questions. Kasi nga, ang buhay ay isang malaking palaisipan and sometimes, really unfathomable.  And if those times come, when we are in the midst of doubt, try to remember ROMANS 8:28.

Colored Pencils

Sabi ng Lolo ko, bawat colored pencils daw ay may kanya-kanyang kwento.

I used to draw when I was a kid.

Gusto ko ngang isipin na mas nauna akong magdrowing kesa magsulat. Ang una kong canvas ay yero. Pupunuin ko ng guhit ng puno, bahay, bundok at tao ang dingding na yero ng bahay namin. Ang gandang tingnan ng drowing ko – ang daming hugis, ang daming kulay, ang daming kwento. Papagalitan ako ng Nanay ko kasabay ng pagpupunas /paglilinis / pagbubura sa aking obra. Kunsabagay, ako lang naman talaga ang nakakakilala ng ginuguhit ko. Sa salita sa amin, guri-guri lang ang mga iyon. Mga walang direksyong linya, walang porma at pattern. Itim lang naman ang kulay na makikita. Uling lang kasi sa kusina ang gamit ko noon.  Dapat pala isinagot ko sa kanya, “Nay, abstract po yan. Abstract.”

Pagkatapos ng yero, lupa naman ang pinagdiskitahan ng makulit kong kamay. Paborito kong libangan ang paghihintay sa Tatay kong sorbetero, at habang hinihintay siya sa pagbabalik galing sa maghapong paglalako, gumuguhit ako sa lupa gamit ang maliliit kong daliri. At sa kalaghatian ng aking pagpipinta, darating siya, hahawak sa kamay niya at magmamano. Itatanong sa akin, “Bakit ang dumi ng kuko mo?” Dapat pala isinagot ko, “Tay, iginawa kita ng portrait.”

Kapag naglalaro kami ng patintero, tisod at piko at biglang bubuhos ang ulan, sabay-sabay kaming guguhit ng araw sa lupa. Pangontra namin iyun sa ulan. At hindi ko alam kung anong mayroong hiwaga, muling magliliwanag at mawawala ang ambong tinatawag naming “dala lang ng talanding panahon.” Mapapansin ng mga kalaro ko, pinakamaganda ang Araw na iginuhit ko. May mata, ilong at labing nakangiti ang araw na ipininta ko sa loob ng kuwadradong hugis ng patintero.

Natatandaan ko rin, lahat ng notebook ko noong nag-aaral ako, may hindi lalagpas sa limang dahon sa likod na puno ng kung anu-anong nilalang na naidrowing ko bunga ng imahinasyon o mas tamang sabihing pagkabagot. Ako ang may pinakamataas na marka sa Arts at opisyal na taga-drowing sa pisara.

Sabi ng Lolo ko, bawat colored pencils daw ay may kanya-kanyang kwento. Regalo niya sa akin noong bata ako.

Natatandaan ko. I used to draw when I was a kid. Hindi ko alam kung bakit ako tumigil sa pagguhit. Tapos, hindi rin pala ako niregaluhan ng lolo ko ng colored pencil. Drowing ko lang din pala sa isip ko ang tagpo at salitang iyun.

Siguro, kaya parati akong nabibighani sa kulay. May kakaibang tawag sa akin ang mga linya at hugis. Parang parating gustong kumawala sa aking dibdib.

Panahon na siguro para muli akong gumuhit.

P! (Repost)

Dahil wala akong oras para magsulat nang matino, heto muna ang unang kwentong naisulat ko noong estudyante pa ako sa PUP. At oo, isinali ko din to sa pakontes sa iskul namin.

____________________________________________________________________________________________

Putang-ina o walang pamagat!

Nabigla pa rin ako sa isinagot niya. Sa aming maikling pagkakakilala, nalaman kong talagang lagaan ng masasamang salita ang bibig ng mga tulad niya. Hindi na sana ako nagulat nang pabiro ko siyang tanungin na kung sakaling isulat ko ang buhay niya, ano yung gusto niyang pamagat. At ‘yun nga ang isinagot niya.

Alam mo, hindi pwede yung ganun, sabi ko, imposibleng maimprenta.

Bakit? dahil ba masyadong bulgar? Kaya nga pamagat e, para madaling malaman ang kabuuan, giit niya habang nagbibilang ng mga barya sa palad niya.

Pwede namang iba a. pagpipilit ko.

Gago ka pala e. Kaya nga, mabuti pang huwag mo na lang lagyan ng pamagat. Duwag ka pala e.

Sa totoo lang, madaling ipaliwanag kung bakit ang PUTANG-INA at iba pang katulad nito’y tila memoryadong bulaklak sa dila ng mga batang lansangan. Kasindaling intindihin kung bakit Oh my Gosh at iba pang ekspresyong sosyal ang kakabit sa pagsasalita ng mga pasosyal na mga kolehiyala. Ang PUTANG-INA ay isang paglalabas-galit, isang pagpapahayag kung sino ang batang kalsadang katulad ni Budot.

Nakilala ko si Budot ilang araw matapos kaming bigyan ng propesor namin sa Contemporary Social Problem ng special report tungkol sa mga problema ng bansa. Natawa tuloy ako sa bulong ng kaklase na sa dami raw ng problema ng lipunan, kahit tig-iisa kaming topic, kulang ang isang klase ng 30 mag-aaral. Oo nga naman!

Ang grupo ko ang nakakuha ng paksang problema sa mga batang lansangan. Napagkasunduan namin na hiwa-hiwalay kami sa pag-iinterview. May sa Cubao, sa Recto, sa Quiapo, napakaraming lugar. Kahit saan mo ibaling ang mga mata mo, ang mga batang lansangan ay tila bahagi na ng pang-araw-araw na tanawin sa Maynila. Mga batang sa murang edad ay delikado, tuso at mapanganib na mundo ang kinalakhan.

Sa Sta. Mesa ako natoka. Dito sa maingay at abalang lansangan ng Magsaysay, hindi mahirap hanapin ang mga tulad ni Budot. Sira-sira ang mga damit. Marurungis. Nanlilimahid ang katawan. Akala ko, madali lang makakakuha ng impormasyon sa kanila. Pero ang hirap pala. Masyado silang maiilap na tulad ng mga ilang na hayop sa gubat. Mahirap hulihin. Takot sa mga tao. Sa tuwing lalapit ako upang kausapin sila, isa-isa silang naglalayuan.

Dalawang araw pa ang lumipas. Sa wakas, mukhang may nakita na akong pwedeng kapanayamin. Matapos kong bigyan ng tinapay ang isang grupo ng mga streetchildren malapit sa Fernando’s, tinanong ko kung pwede silang kausapin sandali. Tulad ng dati, isa-isa silang naglalayuan maliban sa isang batang sa tantiya ko ay sampung taong gulang. Nakasuot siya ng napakaruming sando at shorts na sa karungisan ay di mo malaman kung anong kulay. Malamlam ang kanyang mga mata at may pilat sa kanang bahagi ng noo. Gusot at tila dikit-dikit ang mga buhok. Parang ilang araw nang hindi naliligo.

Putang-ina! sabi ko na nga ba’t may kapalit ang kupal na tinapay na to, parang walang anumang sinabi niya iyun habang kumakain ng tinapay. Natural ang dating.

Iyun ang una niyang Putang-ina na narinig ko. Hindi na sana ako nagulat dahil alam ko namang ganun ang likas nilang ugali. Pero iba pa rin yung narinig mo at isang bata pa ang nagmumura sa yo. Medyo napahiya ako sa sinabi niya. Ang kapal nga naman ng mukha ko, kunwa’y tutulong pero may hihingin palang pabor.

Hindi naman sa ganun, kaya lang… wala akong maisip na magandang dahilan. Sukol na kasi ako. Oo nga naman, di ko naman gagawin to kung hindi dahil sa reporting namin.

O, akala ko ba, may itatanong ka?

Iyun ang simula ng pagkakakilala namin ni Budot. Sa una, hindi ko alam kung paano ko ibabato sa kanya ang mga tanong. Dagdagan pa ng walang kasanayan sa mga ganung sitwasyon. At ang mas matindi, ang makipag-usap ka sa isang batang parang bulkan ang galit sa mundo. Nakakasakit sa tenga ang mga isinasabog na mga salita. Pero, mas masakit ang mga isinasabog niyang katotohanan sa lipunan.

Doon ko nalaman ang tunay niyang pangalan. Natural na itago ko iyun ngayon. At ang edad niyang sa tingin ko noong una na sampu, dangan kasi’y maliit siya para sa gulang na 12.

Doon ko nalaman kung paano niya pinuta lahat ng pasanin sa buhay. Kung paano nilintik ang kahirapan. Kung paano pinunyeta ang pambubugbog sa kanya ng tiyuhin. Kung paano niletse lahat-lahat. PUTANG-INA ANG BULAKLAK SA HARDIN NG KANYANG KAMUSMUSAN!!!

Maiksi ang aming naging pag-uusap dahil kailangan pa niyang makipag-unahan sa mga kapwa bata sa pagsalta sa mga nakatigil na dyip. Dala ang basahang puhunan ng buhay.

Kinagabihan, isinulat ko ang nalaman ko sa kanya.

Siya si BUDOT, wala siyang ama. Hindi niya alam kung bakit. Basta, sabi ng nanay niya nung nabubuhay pa ito, na ganun daw minsan ang buhay. Maraming tanong pero walang kasagutan. Di niya maintindihan ang nanay niya. Walong taong gulang siya nang mamatay ito sa sakit. Hindi niya alam kung anong sakit. Basta ramdam niya kung paano ito nahihirapan sa paghinga, sa salit-salit na pag-ubo at ang sakit ng katawan sa maghapong paglalaba. Parang sinasaksak siya sa likod kapag naririnig niya ang ubo ng mahal niyang ina. Hindi ito dumaraing ng kung anong sakit pero ewan kung bakit siya nabibingi. Mahal na mahal niya ang kanyang ina ngunit wala siyang magawa lalo nang mamatay ito kundi ang tumangis nang walang hangga. Ni hindi niya rin alam kung paano ito nailibing.

Nagising na lang siya kinabukasan na kinupkop ng tiyuhin daw niya. At nakakatawa, ang pagkupkop na iyun ang nagtulak sa kanya para mamalimos. Ang pagkupkop na nagdulot sa kanya ng palo, tadyak at mga bugbog. Pagkupkop na nag-iwan sa kanya ng markang di niya malilimutan, ang pilat niya sa noo noong bugbugin siya ng lasenggong tiyuhin nang wala siya maibigay na limos na barya. Pagkupkop na itinuring niya na ring pagkandili sa kanya ni Satanas.

Kinabukasan, pumunta uli ako sa tambayan ng mga batang lansangan. Andun ang mga paslit na nagbabatuhan ng basahan at lata. Naghahabulan na parang mauubusan ng oras. Maging sa paglalaro, andun ang puta. letse at lintik kasabay ng matutuling hakbang ng mga sugatin at galising mga paa. Maya-maya, may dalawang batang nagpapambuno sa isang tabi. Nag-uupakan. Nagbabanatan. Walang iniilagang parte ng katawan. Nakapalibot sa kanila ang ilang batang parang tuwang-tuwa pa sa nangyayari. Nagsisigawan na parang mga asong ulol. Laban, Adik! Upakan mo, Imben. Hahaha. Umiiyak na si Adik. Upak pa!!

Anong magagawa ko sa ganitong sitwasyon? Sisigaw ng tama na? Na masama ang mag-away? Baka tawanan pa nila ako. Sa ugali nila’y magagamot pa ba ng sigaw?

Buti na lang, tumigil na rin sila sa pag-aaway. Naghiwa-hiwalay na. May ilang nagpatuloy sa paglalaro. Muling nagbatuhan ng basahan at lata. Parang walang nangyari. Tama, ang mga eksenang ganun ay katulad na rin lang ng paglalaro.

Naghintay ako ng ilang oras pero walang Budot na dumating. Nagkasya na lang ako sa pagmamasid kung paano sila mag-unahan sa pagsalta sa mga dyip, magpunas ng mga sapatos at maglabas ng palad sa paghihintay sa pisong ibibigay. Mas masakit, marami ang nagbigay ng malilirip na mga tingin at ang sigaw ng drayber na parang nambubugaw ng aso. Pag-andar ng sasakyan, biglang lumundag ang isang bata at parang natapilok pagbagsak. Saka sumigaw sa papalayong dyipni, PUTANG-INA N’YO!!!!!

Umuwi akong walang nakausap pero maraming natuklasan. Pagdating ko sa bahay, may dalang tape ang mga kagrupo ko. GODZILLA daw. Tama, kailangan ko nga ng break. Masyado na akong kinakain ng report namin. Subalit, nagulat ako nang bumulaga sa screen ay di isang dambuhalang produkto ng industriya ng pelikula. Ang pinapanood ko ay documentary film na tunay na salamin ng lipunan. MINSAN LANG SILA BATA ang pamagat, naglalaman ng mga kaso ng child labor mula Luzon hanggang Mindanao. Minsan lang sila bata ngunit ang kabataan nila’y tila dugong sinisipsip ng linta ng kahirapan. Ito nga ang tunay ng Godzilla ng lipunan.

O ano, kumusta? Andito ako kahapon, hinintay kita, bungad ko sa kadarating na si Budot. Namamaga ang kaliwang mata. Iyun pa rin ang shorts. Nag-iba lang ng damit.

Putang-ina mo!! Isa ka pa, sino bang maysabing pumunta ka?

Galit ang tono niya. Ibang mata ang nakita ko sa kanya. Ang malamlam ng mga mata ay mabalasik. Ang mga kamay at paa ay puno ng mga pasa at sariwang sugat. Nakakaawang tingnan.

Hindi talaga ako sanay na murahin lalo pa’t ang mura niya ngayon ay mas masakit at mas may damdamin.

Pasensya ka na, bawi ko sabay abot ng tinapay. Hinablot niya agad iyun, dali-daling binuksan at kinain. Parang hayop na hayok na hayok sa kapirasong karne. Parang ilang araw nang hindi kumakain.

Maghapon akong binugbog ng demonyo, simula niya kahit may laman ang bibig. Putang-ina niya, e sa konti lang ang nadelihinsya ko e. Mamatay na siya. Putang-ina niya!! Sumabog na ang iyak niya, pati nga ang uhog niyang ayaw pakawalan. Singhot siya nang singhot. Punyeta, siya ang adik!

Tsaka sabi ng demonyo, mana daw ako sa rapist kong ama. Singhot pa rin siya sa uhog. Saka itinapon ang tinapay. Tumakbo. Pumulot ng lata at ibinato sa langit. Saka sumigaw, PUTANG-INAAAAAAAAA!!!!!!!

Naiwan akong parang gustong pumalahaw.

Ilang araw kong hindi nakita si Budot. Malapit na kasi ang reporting namin kaya gusto ko pa siyang tanungin ng ilang bagay. Subalit, walang Budot akong nakutaptapan. Dumating ang araw ng reporting namin. Naging maayos naman ang lahat at nakakuha ang grupo ng mataas na marka.

Pauwi na ko bitbit ang manila paper na ginamit naming visual aids nang mapansin kong nagkukumpulan ang mga tao malapit sa riles ng tren. Nakiusyoso ako at nagtanong. May bata daw na nakitang patay dun sa basurahan. Sinubukan kong sumilip na may matinding kaba sa dibdib. Nagdasal ako.

Kalunos lunos ang batang nakadilat pa ang mata. Bugbog-sarado. Naluha akong kinuha ang visual aids at itinakip sa habag na katawan. Naiyak ako. Napamura. PUTANG-INA! PUTANG-INA! PUTANG-INA!

______________________________________________________________________________________________________

Lahok para sa pakulo ni gillboard.

Baliktanaw Sa Panahon Ng Kisa, Katsa At Plastik Ng Abono

Mahirap maging mahirap.

Dati, halos dinudurog talaga ang puso ko kapag nakikita ko ang malaking kakulangan sa pinansyal ng aming pamilya. Noon ako nakaramdam ng inggit sa ibang bata na may magagandang gamit at laruan. Kaya ipinangako ko sa sarili ko na gagawin ko lahat makaalis lang sa ganoong buhay.

Pero ano nga ba ang buhay namin noon?

1. Kapag nagsasaing si Inay, parati niya itong nilalagyan ng kisa o ginayat na balinghoy (kamoteng kahoy). Pamparami ng saing.
2. Itlog ang parati naming ulam. Nakakatikim kami ng isda tuwing Linggo. Nilagang manok kapag me lumuwas galing Maynila. Baboy kapag Pista at Pasko. Basag at lunong itlog ang binibili namin dahil mura. At wala man lang kaming ketchup.
3. Ang Mr. Clean na sabon ay hindi lang panglaba, madalas panligo din ito at shampoo.

Sinong may sabing panlaba lang ito?

4. Kaliwa’t kanan ang utang namin noon. May nagsabi pa nga noon sa Inay ng “Bakit di niyo pa patigilin sa pag-aaral ang mga anak niyo kung parati kayong nangungutang?”
5. Mahilig ding manghiram ng gamit ang Inay noon. Calculator, sapatos, damit, rifle para sa CAT, at kung anu-ano pang gamit sa school.
6. Lahat ng nakatatandang kapatid ko (maliban kay Ate Lanie), huminto ng isang taon bago makatapos ng high school. Lahat ng bata kong kapatid at si Ate Lanie, nagpahinga muna ng isa o dalawang taon bago nakapag college. Sa labing-isa, anim lang ang nakapag-aral sa kolehiyo.
7. 50 sentimos lang ang baon namin noon. At nagkikita kami ng kapatid ko sa recess makabili lang ng pisong turon. Minsan, wala talaga.
8. Yung iba kong kapatid, nagtitinda ng prutas o masapan para may baon kinabukasan.
9. Yung kumot namin katsa na kinulayan ng dyobos. Yung unan, mga lumang damit na inilagay sa isang malaking damit. Yung banig, tagpi-tagpi.
kapartner ng skylakes, ang mirinda ay para lang sa may sakit
10. Nakakatikim lang kami ng softdrinks at skyflakes kapag me sakit. Mirinda pa yung peborit namin. Tapos, kakanta si Inay ng paulit ulit na “Keep it away from the baby.” Hahaha. Patago talaga kasi baka makita ng maliliit na kapatid.
11. Dragon lang ang tatak ng tsinelas namin noon. Kahit gusto ko ng rambo, mahal yata yun e. At kapag napigtal yung dahon, reremedyuhan lang yun ng Tatay ng tali. Sana dati pang namimigay si Korina ng tsinelas, hehehe.
12. Wala nga pala kaming payong noon. O hindi sapat ang bilang para sa aming magkakapatid. Igagawa lang kami ng Tatay ng kapote mula sa plastik ng abono.
13. Wala kaming tv at walang radyo. Kawawa talaga kapag kaaway mo yung anak ng may-ari ng tv kasi di ka talaga makakapanood.
14. Wala rin kaming laruan. Natatandaan ko, dati namumulot kami ng mga natapon na laruan sa basurahan ng mayamang kanayon.
15. Nakakasimba lang kami kapag birthday o Pasko o Pista sa Bayan. Sayang ang pamasahe.
16. Hindi ko malilimutan yung araw na pagkatapos naming maglaba sa ilog, kumain kami na asin ang ulam. Awang awa talaga ako sa pamilya ko.

Alam ko, may mas mahirap pa sa amin. Pero, masaklap pa ring maranasan yung mga ganitong sitwasyon. Kaya naman, itong kahirapan na ito ang nagbigay sa amin ng inspirasyon para mangarap ng mas malaki at matayog para sa pamilya. Nakakatuwang isipin na pagkatapos ng maraming taon, medyo malayo na kami sa buhay na kinagisnan. Hindi naman mayaman, pero malayo sa kinagisnang mundo ng kisa, katsa at plastik ng abono.

Dahil Hindi Lang Amerika Ang Kausap Ni Obama

mga bata... wag kayo magsiksikan diyan sa kabila, maluwag pa dito sa kaliwa

Gusto ko lang ibahagi sa inyo ang talumpati ni President Barack Obama sa pagsisimula ng klase sa Amerika.

Ito ang masarap na ipabaon sa mga batang muling makikipagsabayan sa traffic, assignments, polusyon, recess at oo nga pala, sa pakikipag-agawan ng upuan sa klaseng 70 ang bilang ng estudyante..

Anu’t anupaman, matuto sana tayong ipaalala sa mga batang ito ang kahalagahan ng edukasyon. Na ang tagumpay ay hindi ganun kadali dahil may kasama itong pagsisikap. At lalong dahil hindi lahat ay magiging artista at basketball player.

Ito ang kabuuan ng talumpati ni Pangulong Obama.
____________
**pic from thecaucus.blogs.nytimes.

Fool’s Day

Anak ng teteng, birthday ko na pala uli. Parang last year lang yun a… Bilis naman talaga ng panahon… sana mag birthday uli ako next year para masaya. Pasensiya na sa mga nagbabasa (merong limang nababayaran), ganito talaga ako pag nagbebertdey… praning, magulo, makulit, wala sa katinuan, corny.

Kung tutuusin, hindi malaking bagay sa aken kung dumarating yung ganitong time. Lalo na nung pulubi pa ako (medyo na lang ngayon) at nag-aaral. As in no big deal. O akala ko lang. Pero ang totoo big deal talaga. Kasi, sa murang edad ko andun na sa isip ko yung maiinggit sa mga classmates kong nagpapamudmod ng kendi sa classroom na parang nangangandidato pag bertdey nila suot ang bagong damit o sapatos tapos magyayabang pa na dalawa ung cake niya. Samantalang ako, kulang na lang sapakin ung magsasabi sa classroom na bertday ko. mapipilitan tuloy akong ngumiti. At ngiti lang talaga ang pwede kong isagot sa lahat ng mangangantiyaw ng MANLIBRE ka naman. Kapag ganun na ang eksena, parang gusto kong hanapin at sapakin yung nagsabing bertday ko nung araw na yun. Anak ng teteng talaga.

Noong grade six ako, sabi ko magpapakendi ako sa birthday ko kahit sa huling taon. Kaya november pa lang nangangaroling na ako.. (oa– bad trip). Hindi ko talaga ginastos yung napamaskuhan ko at nagtipid talaga ako sa baon kong P1.50. Dinadamihan ko na lang kain ko sa almusal para di na ko mag recess. Awa ng Diyos, nakaipon yata ako ng singkwenta pesos, tamang-tama para makabili ng ilang balot ng kendi. PERO, talaga yatang nakatadhana na, na hindi ako makakapagpakendi sa bertdey ko. Mas pinili ko kasing pasayahin yung nakakabata kong kapatid na march 13 naman ang kaarawan. Ibinili ko na lang siya ng mumurahing laruan at ilang makukulay na pagkain. May natirang sampung piso na binili ko naman ng itlog na ulam namin sa binalot (baon) kinabukasan.

Kaya nga, iniisip ko na gastos lang ung pagbebertdey. Kakainis. E wala nga kong panlibre e. Bad trip di ba. Lahat ng babati sa yo, pakanton ka naman. Manlibre ka naman. Gusto kong sigawan ng wala, wala, wala. wala akong pera. Anak ako ng maglulupa!!!

Pero alam mo naman tayo, popular. POPULAR pala. hehehe. May mga FRIENDS… na ewan ko ba, pinipilit na maging kakaiba ung araw na march 10.

Grade 5…. nilibre ako nung barkada ko ng coke at rebisco choco. Tapos binigyan pa nila ko ng singsing.(yung nakikita ko sa palengke na nakababad sa kalamansi). Gusto kong maiyak (oa na naman) kasi nakainom ako ng coke ng hindi pasko o maysakit at yun ang unang birthday gift na natanggap ko. Pagdating ko sa bahay, nagustuhan ng nanay ko yung singsing, binigay ko na lang sa kanya.

Fourth year high school… di ko alam kung sinong nangikil sa mga classmates ko na mag-ambagan. At kung sinong mastermind. Kasi may mga kaklase akong nauna sa bahay namin at nagluto ng pansit. Nagulat na lang ako nang lahat ng kaklase ko gusto pumunta sa bahay e wala naman akong handa. Nag-inuman at nagkasayahan. May mga nagsuka sa daan at mga absent kinabukasan. Iyun ang una kong birthday party. Asteeg.

2nd year college… gaya ng dati, may nagsponsor na namang barkada. me bumili ng fundador. Sa dating tambayan. Nakakatouch na makatanggap ng mga regalong hindi naman kamahalan pero puno ng kahulugan. Ang fundador ay sinundan ng ilang pitsel ng ginpomelo. Ang ending. Bangag kami lahat. Iyun naman ang unang birthday ko na may gf ako pero pagkaraan ng 2 araw, nagbawian din naman dahil sabi ko nga senyo, bangag kami lahat. Hindi si kupido ung naimbitahan ko, si san miguel.

—optional basahin (eto rin ung birthday na umattend ako ng scholars’ recognition day. Galeng ni lord kasi ganda ng gift niya sa ken. Nag top daw ako sa university. Naman. medyo ayos lang ung mga prof ko nung time na un. Tinanggap ko ung award pero wala naman akong mahagilap na pamilyar na mukha. Walang pamilyar na palakpak. Mag-isa lang ako. Nag-iisa. Naglalakbay sa gitna ng dilim. Lagi na lang akong nadarapa ngunit heto bumabangon pa rin… Heto ako ngayon, basang basa sa ulan, walang masisilungan, walang malalapitan.

Iyun nga, natanim sa isip ko na gastos lang ang magcelebrate ng birthday. Sa halip na maging masaya ako noon e halos maghimutok ung kalooban ko kung bakit di ko kayang maglibre. Kaya nung medyo hindi na ko pulubi, at medyo kumikita na ko kahit papano, sinusubukan kong maghanda o kaya naman makisabay ng party sa ibang celebrant para mas masaya o mas tamang sabihing mas mura. Haha, Kuripot ba ko?

Anak ng tipaklong, tumatanda na pala talaga ko. Iniiisip ko tuloy, me nasayang ba ko na taon? O kaya pwede bang pabalik naman minsan ang pagbilang ng age? Kapag ganito kasing mga panahon, lalong nagiging kumplikado ang galaw ng mundo mo. Sobrang daming iniisip. sobrang daming plano. O kaya naman bumalik ako sa panahon noong elementary pa ko… baka sakaling makapagpakendi na ako. At least yun lang ung iniisip ko. Simple lang at hindi kumplikado.

Para Sa Mga Magsisipagtapos (Repost)

Graduation_by_jenneeKaybilis tumakbo ng panahon!  Parang kailan lamang nang una kong itapak ang aking mga paa dito sa Bigain at lalong parang kahapon lang nang ganitong panahon din nang magtalumpati ako sa aming pagtatapos.  At tulad ng nakasaad sa Class Prophecy namin ng JS Prom, magiging Guest Speaker ako ng  paaralang ito, mga kaibigan, dreams do come true. Nasa akin ngayon ang pagkakataon upang muli akong mapakinggan.

Una sa lahat, nais kong pasalamatan ang Bigain National High School sa mga narating ko ngayon. Ang siyang naging pandayan ngkung anong potensiyal meron ako. Ang pugad ng kasiyahan, kalungkutan, karanasan at kabataan. Maituturing  kong isa sa pinakamatagumpay kong mga taon ay dito nagkaroon ng kaganapan. Nakarating ako sa iba’t ibang lugar upang makipagtagisan sa iba’t ibang larangan. Nanalo. Natalo. Pero sa bandang huli, andun ang karangalang maging  kinatawan ng ating paaralan.  Sa Bigain, nahulma ang leadership skills ko.  Ang maging Student Council President for two consecutive  years at maging Little Mayor ng bayan ng San Jose ay mahirap pantayan. Mag-isip ng project, makipag-usap sa malalaking tao at humawak ng samahan ay parehong mahirap at masarap na karanasan. Hindi ko malilimutan ang Scouting, ang CAT drills, ang JS Prom, ang maghapong klase, ang unang crush, ang kalokohan, ang sermon, ang exams, ang pangongopya at pagpapakopya, panghihiram at pagpapahiram ng notebook hanggang sa hindi mo na alam kung asan na yung notebook mo, recitations at projects…… lahat ng masasaya at makukulay na sandali ng pagyabong.  Gayundin, salamat kay Sir Perez na una kong guro, kay Maam Agno na hanggang sa huli ay naniniwalang kaya kong gawin lahat, kay Maam Briones na siyang nagtulak sa akin upang magsulat, kay Maam Bagui sa computers, kay Maam Belela at Maam Pascua sa mga laro at sayaw, sa Physics  teacher na si Maam Castillo, kay Maam Liwag, kay Maam Remo at Maam Hernandez. Sa mga Inay at Tatay, utang ko sa inyo ang lahat. Sabi nga sa kanta, “You will always be a special part of me/ You will always be a special memory/ I will cherish every moment you have given me/ You are in my heart wherever I will be.

Success is measured not by what you have achieved but by the sacrifices you have made in achieving your goal. Ang tunay na tagumpay ay di nasusukat sa kung magkano ang nakalagay sa payslip mo. Mas malalim kaysa sa halaga ng bahay, lupa at sasakyan o negosyong naipundar mo. Manapa’y masusukat ito kung paano mo nalagpasan ang mga pagsubok sa pagkamit ng mga pangarap. Kung paano mo nakayang suungin lahat ng hirap at problema sa pagtahak ng buhay. Sino nga ba ang mas matagumpay?  Ang summa cum laude na anak ng mag asawang doktor at abogado o ang average student na siyang nagpaaral saa kanyang sarili?

Mga kaibigan, ako ay pang -anim sa labing isang anak ng isang sorbetero at isang simpleng maybahay. Mahirap at malaking pamilya. Sampung taon akong nagbaon ng itlog sa binalot. At ang mas nakakatuwa, pinag-aapat pa namin ang  isang itlog para  sa aming magkakapatid. Kelangan naming magkita ng ate ko tuwing recess para pagsamahin ang baon namin upang makabili ng turon o banana cue. Natatandaan ko pa na tuwing umuulan sa hapon, yung mga gamit lang namin yung me plastic samantalang kami’y maliligo sa  ulan. Ginagalugad namin ang buong baranggay at nakikihiram ng sapatos tuwing Field Day. Salamat at naging iskolar ako ni Mayor Umali, noon lang ako nakabili ng sarili kong sapatos. Kapos ang gamit, kulang ang baon. Pero sabi ko, walang award para sa may pinakamagandang bag o pinakamalaking baon. Ang karangalan ay para sa mga taong may tiyaga, sa nagsisikap at sa may pangarap. Kahirapan ang nagtulak sa akin upang mangarap at maglayag. Inspirasyon upang mapaganda ang buhay na kinalalagyan.

It’s not where you stand right now o kung anong kahapon meron ka. Ang mahalaga ay kung saan ka pupunta. Where will you go from here? Pag alam mo na kung saan ka pupunta, kumilos ka nang ayon sa daang nais mong tahakin. Wag kayong matakot mabigo. Wag kayong matakot madapa. Failure doesn’t mean you are a failure. It means you haven’t succeed  yet. It doesn’t mean you should give up but you should try harder. Ang lahat ay pwedeng magsimula ng panibago. Kung may sugat dahil sa kabiguan, alalahanin mo ang mga aral na napulot mo sa bawat pagkakamali. Only then, you will realize the value of perseverance and endurance. Never give up. Struggles and adversaries make a strong person.

Edison failed a hundred times before he had his inventions. Linlcoln lost his  parents when he was young, lost in elections several times before he became one of the most admired Presidents of the US.  Mula sa mahirap na pamilya si Oprah Winfrey, rape victim at the age of nine ngunit itinuturing siya ngayon bilang isa sa pinakamaimpluwensiyang tao saa mundo. Isama na rin natin sa listahan sina dating Pangulong Ramon Magsaysay, Manny Paqcuiao, at Manny Villar. Mahaba ang listahan kung kaya’t lagi nating isipin na “A beautiful butterfly came from a crawling moth before it learned to fly.”

Graduates, hindi pa tapos ang laban. Round 1 pa lang ito ng tunay na labanan. Kaya nga ito tinawag na Commencement e. It means, this is just a beginning of anther phase in the lifetime quest for learning. You will be facing the more delicate, sacred and gargantuan tasks of nation-building and your weapon will be your education.

Life is what we make it. Maliit na porsyento lang yung mga sitwasyong ibinibigay sa atin. Ito yung mga bagay na hindi natin kontrolado tulad ng kahirapan at paghinto sa pag-aaral. Yung malaking porsyento ay kung paano tayo kikilos at magdedesisyon sa mga sitwasyong ito. Masuwerte yung mga magpapatuloy sa pag-aaral sa kolehiyo. Pagbutihin ninyo dahil hindi lahat ay may pagkakataong kagaya ng sa inyo. Yung iba, maghihintay lang magdisi-otso at magtatrabaho na. Praktikalidad at realidad. Kelangan e. Hinihingi ng pagkakataon. Ngunit magcollege man o hindi, maging matalino kayo sa mga bagay na ginagawa niyo. Gayundin naman, hindi lang talino at yaman ang sangkap sa pagluluto ng tagumpay. Kelangan ang diskarte. Be fair sa lahat ng laban. Nasa kamay ninyo ang buhay at kinabukasan. You are the master of your fate and the captain of your soul. At the end of the day, is your life worth looking back? Puwedeng hindi singtaas ng iba ang naabot ng saranggola mo at hindi ganun kalalim ang impact na nagawa mo sa komunidad, pero alam mong may nabago ka. Alam mong masaya ka sa ginawa at ginagawa mo. Masaya ka dahil may natutulungan ka kahit sa maliit na paraan. Simulan mo ito sa iyong sarili at sariling tahanan. Iyun ang mahalaga. Diyan nagsisimula ang tunay na pag-unlad.

Huwag kayong masyadong seryoso sa buhay. Take time to play and have fun. It is the secret of staying young. Enjoy life. Balansahen mo ang bawat aspeto ng buhay – ispiritwal, sosyal, emosyonal, pisikal at intelektuwal. Never stop learning. Never stop dreaming. Sabi nga nila, pangarap na lang ang libre kaya lakihan mo na. Subalit huwag kang makuntento doon. Ikaw ang inhinyerong magsasabuhay ng mga pangarap mo. Be thankful. Sa Dakilang Lumikha,sa mga magulang at sa lahat ng taong tumulong sa iyo. After all, they are the wind beneath your wings.

Mahaba ang gabi ngunit parating may naghihintay na bukang liwayway. Pagdating ng panahon, alam kong isa sa inyo ang tatayo dito upang siya namang magbigay ng pananalita sa harap ng mga bagong sibol ng kabataan.

Muli, Binabati ko kayo sa inyong tagumpay!!!!

Falling For A Friend

Lovers_by_thevampirejessEhemmm.. isa munang pang high school na poetry. Sensya na, naalala ko lang yung time na binigay ko to dun sa crush ko… na wala namang pinatunguhan… Awts..


  • __________________________________________________

    i never thought it would happen
    i never knew it would come
    but here it is, i can’t help it
    it really makes me feel sick.

    at first, i guessed t’was just a feeling
    of a simple friendship meaning
    but day by day, it is changing
    deeper and deeper it seems.

    on sleepless nights i am asking
    will i follow my heart’s beating?
    or let my mind handle this thing
    really am confused with this feeling.

    i don’t know what’s the reason behind
    i just felt it but i don’t know why
    you’re a bestfriend in mind
    but a girl of dreams inside.

    i tried to hide it for you might get mad
    wish i could express it— freely in-love
    yet i found myself a prisoner
    my heart was chained, my love was locked.

    i’m afraid of losing you
    for you’ve been a part of me
    someone special, a person who cares
    the gift of friendship, that’s what we share.

    will there be “us”? will there be “we”?
    will fate bind us? or friends forever be?
    but one thing’s sure, one thing’s clear
    no matter what happens, i will always be here…
    _______
    pic from deviantart.com

    Klasmeyt

    jigsawGrade 4. MAPE class. Ito yung Music, Arts and Physical Education. Art class namin kasi Miyerkules nung araw na iyun. Masaya sana kaya lang nalimutan kong magdala ng mga kakailanganing gamit para sa activity namin.

    Isang nakakahiyang pangyayari para sa isang naghahabol na makasali sa achievers sa klase. Big deal talaga sa akin na nalimutan ko talaga yung assignment na yun. Ginala ko yung mata ko sa apat na sulok ng classroom at nakita ko yung iba kong mga classmate na nagsisimula nang maglabas ng mga pictures para sa sa assignment namin na gumawa ng jigsaw puzzle.

    Maya-maya, napansin ko yung isang notebook nung isang kaklase ko na magandang gawing jigsaw puzzle. Napansin din yata niya na wala akong mga gamit para sa araw na iyun. At malamang napansin din niya nakatingin ako sa cover ng notebook niya. Picture ng mga animals sa zoo. Wehehehe. Maganda nga.

    Pero hindi naman ako ganun mapagsamantala. Hindi ko siya inuto. Kahit kaya ko siyang utuin. Hehehe. Ngumiti lang ako at inisip kong tanggapin na lang ang kapabayaan ko.

    Inayos ko na lang yung mga gamit ko sa bag. Pero ilang minuto lang, lumapit sa akin yung kaklase ko na iyun, ipinatong sa desk ko yung cover ng notebook niya. Ngumiti lang siya at sinabing gamitin ko para sa activity namin.

    Hindi ko siya bestfriend at hindi ko siya naging malapit na kaibigan. At hindi rin siya akma para sa depinisyon ng salitang kaibigan. Hindi ko nga matandaan ang buo niyang pangalan. Hindi siya kabilang sa mga outstanding. Mediocre kumbaga. Sa isang sulok lang siya at hindi nag-aalala sa gradong makukuha.

    Subalit ng mga oras na iyun, nabaligtad ang mundo. Ako ang mediocre at siya ang bida.

    Hindi na kami naging magkaklase dahil naging section 2 na siya ng mga sumunod na taon.

    Pero ang ginawa niyang iyun para sa akin ay talagang hindi ko malilimutan. Hinahanap ko yung ganung uri ng tao sa sumunod na 10 taon kong pag-aaral. Wala akong natagpuan. Isa lang yata si Roel.

    Kaya salamat sa iyo, classmate! Wala kang katulad!!!
    _____________
    pic from flicker.com

    Circles

    Friendship
    In every stage of life, man collects souls around him and places them in a special jar. He needs these souls to laugh with, to cry with, to walk along with his journey. They let him grow into a stronger and better person, each inculcating a lesson or two. These magical souls inspire him to keep on fighting and to keep on holding on for they are just beside him like a platoon of angels ready for some wings if he needed such.
    I call these souls BARKADA, a tropa, an inner circle where intimate friendship, belongingness and acceptance reside.

    ESTUDYANTE BLUES
    I can’t fully remember who gave that name sa grupo namin. All i know was, eto yung pinakapopular na Freddie Aguilar song when we were in grade 6. Lupeet ng samahan namin. Buong section kaming solid. Lahat barkada. And as time passes by, walang nagbabago. We had countless reunion na. We’ve been to tagaytay, a private pool in laguna, a beach somewhere in batangas o kaya naman simpleng galaan lang sa bahay ng lahat ng kaklase. Couldnt imagine what my elementary days would be if it weren’t with these guys: beverly, janet, arnel & ariel & adrian, tommy, jardio, jerrus, dnand, zaldy, leah, ailene, carmi, gayle, welyn, eleonor, xtian, romie, vivian, annie, ape, daman, neil & cris.

    BINALOT GANG
    Cool ang high school!!! Eto yung panahon ng experiment and firsts. Amidst assignment and hanggang leeg na projects, it was the time of unang buga ng yosi, unang lagablab ng ginebra sa lalamunan, unang pandedekwat ng mga kung anu-anong prutas sa looban, unang panonood ng sine, unang sayawan, unang relationship. Sarap kasama nila melchor, glenda, lea and annalissa. Kasama ko sila during these firsts….

    FELLOWSHIP OF WORKSHEET
    I survived the accounting world because of my friends.(arcel, debbie, melanie, jovy and lauvy) They were my constant ka-kopyahan ng assignment sa acctg 1 and 2 hehehe. Though 2 sems ko lang silang nakasama, they were able to mark a very important impact in my life. I think, eto ung lowest point of my academic life and am glad they were there.

    THE SHIFTEES
    We were from different floors and buildings of pup who thought that we were on the wrong bus to our dreams. So we left our classrooms and old texbooks and embraced the school of thoughts of Freud and Adler. Soon, i was able to grasp the same air i was breathing and recollected the pieces of my wounded self. Salamat kila dennis, mhy, mark p, mark v, benzon, badet, mara, kaye, and joanne. Vivid memories were inuman kila dennis, tambay sa south wing, bday parties and outing sa laguna (thanks to biosci requirement).

    THESIS CIRCLE OF FIVE
    Lanie, jhed, julie, marianne and i were set on our last two challenges before graduation. The main thesis and the experimental thesis. Our nights were filled with brainstorming, argumentation, encoding, nakaw-naps and drums of coffee. It was then when i realized that am a great doctor. hehehe.

    BM KADA
    Amidst the heat and beat of ISO accreditation of my former office, nabuo ang BM KADA (the pasaway counterpart of BM trada–the accreditation body). A perfect conglomeration of every department in the company. Chepai and ate dally from accounting, evelyn of admin, ricky of operations, ate pretch and jabs from billing, and ako sa hr. Ergo, medyo sinisilip kami ng management that time. Pag may pera, we had our beerstorming sa cowboygrill & baywalk. Pag mejo broke, ginpo sessions were done sa bahay nila ate dally. SOBRANG saya namin noon. A friendship circle with a spice of love, betrayal and competition.

    HR SURVIVORSfriends
    Freshblood. Corporate jungle. Ganyan ung mundo namin nila tere, pags (beb ko), aila, noel, richard, jonie at robert (?). We felt the same angst, and pang-aalipusta (a bit of exxageration here) from almost everyone. All we had was the bonding that kept us holding on and fighting till we got our own wings of experience to soar and battle into a tougher world of so-called career path.

    PINOY BIG BROTHER (season 1-home along the river)
    Prior to the popularity of that reality show, that set-up was already existing sa binay street sa makati. 24 hours na kasama ko yung mga officemates ko. Tampuhan, magdamag na kwentuhan, yung task na kunin ung tv nila jonie all the way from cavite , the sariling mundo of rico, the mala-sam milby na si ryan who just stayed in the house for a month or two, love team ni jonie and ricky and the ligaya ng panginoon days with art and norie.

    PINOY BIG BROTHER (season 2-the house on the other street of makati)
    We left the house along the river and moved to bahay nila kuya edwin. Tatlo na lang ung kasama sa original cast. Rico resigned from acabar, jonie and ricky got married, ryan went back to cebu. So the three remaining housemates (norie, art and ako) went on to live and work with the new cast of ken, lanie, and the kapamilya members (my younger brothers- jayson and edison), ken’s cousin, norie’s ate, lanie’s younger sis plus gf ni art and gf ko.

    PRIME BOYS
    This one is tougher than the two seasons of bahay ni kuya sa makati. 3 years na kasama ko sila robert, ronald, ariel, mike, james, sandy and richard dito sa korea. Mula paggising hangang sa pagtulog. And the best and worst of everyone and the adjusment mechanisms we have to apply so we can survive the personality differences, firm point of views and the barriers of culture and language. We love each other and we hate each other.

    COKE TIGERS
    After three years of working in South Korea, i went back to my previous company and worked as Account Supervisor for Coca Cola. I never had difficulty coping up and hitting the demands of our clients since Nash, Angie, Rodel G, Rodel DG, Jerry, Jaymee, Janet and Jun were always there to help me. Though we didn’t have much time for gimmicks because most of them are married, Riot naman talaga pag kami ang magkakasama sa office.

    Each circle of souls has distinct mark in my journey. Each tropa continues to inspire me one way or another. Each has its share of conflict and tension, tastes of happiness and loneliness. Right now, I am still collecting souls here in Qatar. I don’t have yet a circle to call my own. I am still in the process. But one thing’s sure, this would be another chapter worth-reading in my book of life.
    ————-
    pics from art.com and flicker.com