Palaisipan

question mark

Bigyan mo ito ng tamang paliwanag.

1. May isang lalaking nakatira sa 15th floor ng isang building. Sa umaga ay wala siyang problema sa elevator papuntang trabaho ngunit pag-uwi niya sa gabi, sa 6th floor siya napipilitang bumaba at mula doon ay aakayatin niya yung hagdanan papuntang 15th floor. Madalas ganito yung ginagawa niya maliban na lang kung may kasabay siya o umuulan. Anong hiwaga kaya mayroon sa 6th floor?

2. Isang araw, inihatid ng doktor ang kanyang teenager na anak sa sasakyan papuntang paaralan. Pagdating niya sa hospital na kanyang pinaglilingkuran, kinailangan niya agad pumunta sa emergency room dahil may teenager na nagkaroon ng car accident. Nagulat ang doktor nang makita niyang anak niya ang nakaratay sa nasabing silid. Bakit hindi man lang nagalusan ang doktor at nagulat pa ito nang makita ang anak?

3. Dalawang mag-ama ang namimingwit sa tabing-ilog isang hapon. Nakahuli sila ng tatlong malalaking isda at yun ang ginawa nilang hapunan, tig-iisang piraso. Paanong nagkasya ang tatlong isda sa dalawang mag-ama?

4. Isang binata ang pumasok sa isang bar at humihingi ng isang basong tubig. Ngunit nabigla ang lahat nang tutukan siya ng baril ng isang mama. Pagkatapos noo’y umalis ang binata at nagpasalamat pa. Bakit siya nagpasalamat sa mama?

Palaisipan. Kapag may kaibigan akong nagbigay ng mga ganitong isipin, pinagagana ko talaga yung utak ko sa lohika ng bawat pangyayari. Pilit kong hinahanapan ng sagot ang tanong na bakit nagkaganun o paano naging posible. May madadaling sagutin dahil nasa kwento na mismo ang sagot, meron din namang ihinihingi ng ilang minuto para mag-isip lalo na kapag may involve na math at may panahon ding maaasar ka dahil hindi mo talaga alam ang sagot. Sirit na nga, e. (at may mga palaisipan na hindi rin alam ng nagtatanong kung anong sagot kaya babalikan ka ng pilosopong tanong na “kaya ko nga sa ‘yo pinapahulaan e.”) Kainis.

Dumarating sa buhay natin yung nagtatanong tayo sa nangyayari sa takbo ng career o ng relasyon na meron tayo sa kasalukuyan. Bakit kaya ganoon, mas magaling naman ako sa kanya, pero bakit siya yung mas mataas ang posisyon sa company? Bakit kaya mas magandang lalaki/babae ako sa kanya pero siya yung mas may magandang lovelife? Bakit ang laki ng sweldo ko, pero hindi ko alam kung saan napupunta? Bakit kaya hindi ako maintindihan ng mga taong parati kong iniintindi?

Sino sa atin yung hindi dumaan sa ganitong pagtatanong? Ang sabi, abnormal ang taong hindi nagtatanong ng ganito sa sarili. Kahit nga mga Christians na tayo, we often ask why bad things happen to good people? And we can’t deny sometimes that we do question GOD. Parang naiisip natin na Life is unfair.

But you know what, those answers, those questions. We can find the answers on the Bible itself.

Ano ba ang sinasabi ng Diyos sa atin.  Sabi sa

Romans 8:28 (NIV)

And we know that all things work together for good to them that love God, to them who are called according to his purpose.

Sabi sa Tagalog:

At nalalaman natin na ang lahat ng mga bagay ay magkakalakip na gumagawa sa ikabubuti ng mga nagsisiibig sa Dios, sa makatuwid baga’y niyaong mga tinawag alinsunod sa kaniyang nasa.

Boom. Ganoon pala yun.

All things work together. Lahat pala yan ay magkakaugnay at umaayon based on God’s design. We can take medicine as an example.

Bago kasi maging gamot ang isang gamot, dumadaan yan sa proseso. Lahat ay akmang akma at tamang tama ang pagkakahalo ng mga chemicals na angkop dito. Dahil kapag napasobra ang isang chemical, lason ang labas nito. Kahit pa nga yung mga gamot na mismo, masama rin ang epekto kung mali o sobra ang pagkakainom o injection. Kaya nga may mga nagiging gulay o napaparalisa kasi nga, na-o overdose.

So ganyan din ang buhay Kristiyano. We all know that we are not free from suffering, from pain, from heartaches. Kahit halughugin natin yung Bible, walang verse na nagsasabing ganyan. The thing is, LAHAT ng pain, happiness, failures and success, all these work together for good. The key word is TOGETHER. Parang kape yan, walang kwenta kapag isa isa mong tinitikman. Subukan mong isubo ang isang kutsarang kape, tapos saka mo isunod ang asukal. Tapos yung creamer. Tapos saka ka uminom ng tubig at lumundag at gumiling-giling. Para kang sira-ulo pag ganoon. Dapat tinitimpla, kinukuha ang lasa para mas masarap.

This is how we are continuously molded by God. Not by happiness alone. Not by success alone. Kasama diyan yung mga times na mababang mababa ka at punung puno ng problema. Kasama diyan yung mga oras na walang wala kang pera at wala ka ring mautangan. These are the experiences which teach us lessons on how we can become better and stronger people, more matured Christians. And in this way, mas nagiging malalim yung outlook natin sa buhay, yung relationship natin sa Diyos.

Ganyan kumikilos ang Diyos sa buhay natin. Minsan pa nga, naso-surpresa tayo on how good our God is. Yung tipong sunod-sunod ang blessings. Minsan naman, sunod-sunod din ang problema. Sabi nga, When it rains, it pours.

Narinig nyo na ba yung phrase na Blessing in Disguise? Eto naman yung mga pangyayari sa buhay natin na akala natin e napaka-malas natin. Pero, yun pala, God has His own reasons on why he allowed those things to happen. There are things na nawawala sa kamay natin. We lose some things or persons na mahalaga sa atin. Tapos mare-realize natin, God just wants to empty our hands so we can grasp bigger things. May mas maganda pala siyang plano. Ganyan kabuti yung Diyos.

Let us remember the life of Joseph the Dreamer. Alam naman natin yung mga pinagdaanan niya, na inapi at ibinenta siya ng mga kapatid niya. Naging alipin at naging bilanggo. Yun pala, he has to experience all those hardships so he can become powerful and fulfill his purpose.

Pero, ngunit, subalit, datapwat…

Sabi ng later part ng verse sa Romans 8:28, to them that love God, to them who are  called according to his purpose.

It means this verse is a promise. Eto yung pangako ng Diyos sa lahat ng tinawag niya at sumusunod sa kanyang mga aral. Our God is a just God. Mahal tayo ng Diyos but that doesn’t mean na ibibigay lang niya yung Good sa atin basta-basta, the condition is we should obey His commandment. We have to work hard for this promise. Para ito sa mga tinawag niya at tumutugon sa Calling na ibinigay niya.

At kung mas lalaliman pa natin ang pag-unawa sa verse na to, ang ibig sabihin pala nito ay hinuhulma tayo ng Diyos to be like Him. All things work together for Good. At ang Good dito ay tumutukoy sa buhay na kawangis niya. Upang pagyamanin pa yung spiritual life natin. Sa Eternal Life with Him. Eto yung totoong kahulugan na nais ipahiwatig sa atin ng Diyos.

When I was in college ako, isang debate sa klase ang naganap. Sabi ng iba kong kaklase, life is what we make it. May punto nga naman. Nasa ating kamay daw yung mga mangyayari sa atin sa bukas. May choice daw tayo kung anong hakbang ang dapat nating gawin, ang daang dapat nating tahakin. May ilan naman akong kaklase na nagsasabing ang lahat ng pangyayari ay nakasulat na. Na kahit sanggol ka pa lang at walang muwang ay mayroon ka ng design na sinusundan. Na lahat ng pangyayari ay hindi aksidente lang o pagkakataon.

In our lives, we will always be bombarded by different challenges. We will always be facing and continuously raise questions. Kasi nga, ang buhay ay isang malaking palaisipan and sometimes, really unfathomable.  And if those times come, when we are in the midst of doubt, try to remember ROMANS 8:28.

2012

Sa likod ng mga bilang at istatiska

Masipat kaya ang halakhak at tuwa

Masilip kaya ang mga kwentong natutulog sa draft

Makita kaya ang mga inaagiw na hinagap?

Masarap sanang bilangin ang nagdaang mga tula

At mga ideyang nawalang parang bula

Matagpuang muli kaya ang nagtampong Musa

Sa gabing ang utak ay napaparalisa

Posts laban sa ibang posts

Tula laban sa sanaysay laban sa kwentong

Laban sa walang kwenta at saysay

Mga blog posts na itinulak sa survey ng pagsilip

Gayong lahat sila ay nagdaan sa

Pare-parehong pagbubuntis ng diwa

Paghilab ng kamalayan

Pag-ire at pagluwal sa mundo ng internet.

Bakit ang lahat ay kailangang idaan sa matematika?

Sa 74,000 silip, salamat

Sa paglipad ng saranggola

Sa pag-agos ng kamalayan

Sa pagtambay sa damuhan

Sa mga dumadalaw na kapwa multo

Sa mga nagpakilala at nakaututang-dila

Salamat na walang hangga

Hanggang sa susunod na taunang ulat

Hanggang sa susunod na paglaya at paglipad.

____________________

Ang dami kong pautot, ang gusto ko lang namang i-share ay ang 2012 report ng blog na ito. Yun lang.

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

19,000 people fit into the new Barclays Center to see Jay-Z perform. This blog was viewed about 74,000 times in 2012. If it were a concert at the Barclays Center, it would take about 4 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Ang Project ni MEcoy

Ayun. Magandang araw mga kalipad-isip!

Tagal ko na namang nawala. Mabuti na lang at may nangatok at nagpaalala na kailangan ko na daw mag-update.

Siyanga pala, i-share ko lang yung ginawang project ng isang blogger dun sa isa kong kwento. Nakakatuwa naman na nilagyan niya ng drowing yung kwento at isinalin pa sa English.

Salamat, MECOY!

Yung kwento nga pala na drinowing niya ay ang isinali ko sa Kwentong Pambata ng Saranggola Blog Awards noong nakaraang taon. ANG KAHON AT ANG MGA KWENTO NG MGA LUMANG LARUAN na napiling Ikalawang Karangalan (Blog-galing).

Magaling ang pagkakaguhit niya. At nainggit ako ng konti. Nailarawan niya talaga kung ano yung nasa isip ko. Hindi perpekto ang pagkakasulat niya sa wikang Ingles, gaya rin ng hindi ko pagiging perpekto sa pagsusulat ng Filipino (at English). MINSAN, isa yun sa kagandahan ng paglalakbay at karanasan bilang blogger  o writer. Kumbaga, nagiging tao. Parating may patutunguhang pag-unlad sa larangan. Sabi nga, narinig ko minsan sa mga judges ng Showtime, pag sobrang galing na daw, nagiging boring na.

Nalungkot lang ako dahil nabawasan yung mga tauhan sa istorya. Nawala sina Kotse-kotsehan at Teddy Bear. Kunsabagay, kasi, sabi ni Mecoy, madalian daw, Tatlong araw lang yata niya ginawa. 100% dapat yung grade na ibibigay ko sa ginawa niya e, pero, naging 97% na lang. 2 puntos para sa dalawang karakter na nawala at isang puntos na kabawasan dahil kahon lang ang nakadrowing dun sa COVER Page. Mas maganda sana kung andun din sa unahan ang mga laruan sa kwento.

Anu’t anuman, saludo ako kay Pareng Mecoy. Kung magawi ka ulit dito, salamat at isang malaking karangalan para sa akin ang maging inspirasyon ng talento mo.. Nawa’y lalo ka pang mahasa at kuminang sa mundo ng sining ng pagguhit at pagsusulat. Kay-inam na kumbinasyon!

Sa apat na sulok ng kahon, nabuo ang huntahan ng mga laruan.

Rap Artist? Pwede…

Napasyal uli ako kanina sa Philippine Embassy dito sa Qatar. Nagkaproblema kasi kami doon sa papeles na pinirmahan namin noong isang araw. Mali kasi yung ispeling nung apelyido ng nanay ng bebe ko. Na-Bisaya. Dapat kasi Belicena, ang natipa niya BELICINA. Sorry naman, hindi rin naman kasi namin na-check kasi nga eksayted kaming pumirma ng sekretong papeles na IYUN.

Hehehe. Natatawa/natutuwa ako kay Kabayan. Ang bilis ng andar ng bibig. Hindi naman siya masungit, talaga lang napakabilis niyang magpaliwanag. Kumbaga, Yes or No lang ang tanong. Sasagutin ka niya ng Essay. Oo, ganun siya kalupet. Nanay kaya siya ni GLOC9?

Gusto ko sana siyang biruin nung matapos ko na lahat ng dapat kong gawin doon. (Na kung tutuusin ay nagpa-xerox lang ako ng papel na IYUN.)

“Maam, kapag wala na po kayong career dito sa Embassy, subukan ninyo po kayang mag rap? Sisikat kayo, hehehe.”

Maritess Versus Superfriends

Kung tutuusin, walang pagkakaiba sa pandesal ang inihain ni Bob Ong sa kanyang aklat na ABNKKBSNPL AKo. Masarap at ordinaryo. Ang kanyang karanasan ay karanasan din ng ordinaryong Pinoy sa eskwelahan. Ngunit ang kaibahan kay Bob Ong, inilako niya ang kanyang kuwento sa tamang tambayan, kaya naman pinakikinabangan niya ito ngayon.

Katulad ni Bob Ong, ganyan din si Rex Navarete. Mahilig magkuwento. Ang ikinukuwento niya ay mga ordinaryong karanasan din ng mga Pilipino, o ng mga Pinoy na napadpad sa Amerika. Nakakatuwa at nakakatawang pag-usapan ang mga bagay na nagpapakilala sa ating pagka-Pilipino at kung paano niya ito isinalaysay sa nakakakiliting paraan. Masarap ngang pag-usapan.

Narito ang isa sa pinakapaborito kong likhang video ni Navarete. Ang kalagayan at pakikipagsapalaran ng isang OFW. Ang bawat karakter ay sumisimbolo sa mga karanasan ng isang nangingibang-bayan. Hindi kailangan ng college degree upang basahin ang katotohanang inihahayag ng kanyang obra. Sasakit ang tiyan mo sa kakatawa.

Pagkatapos mong ngumiti at humalakhak, saka ka mag-iisip. May hatid din itong kurot sa pakikipagsapalaran ng mga OFW na hindi katawa-tawa at dapat ipagwalang-bahala.

Komento-Omento-Monumento

Hoy, ikaw na nagbabasa. May i-share lang ako. Wag mo ko tatawanan a.

Kasi ganito yun, di ba baguhan lang akong blogger? Mga 2 months old pa lang. Virgin pa ba yun? Hehehe, alam mo bang di pa ko marunong magpasikot sikot dito sa blogosphere? Natatawa nga ako e kasi nung sumali ako sa pakontes ni bernard, nagkaroon pa kami ng mga 48 years na tutorial sa ym kung paano maglink, hahaha. Di ko alam kung ano impresyon ni mr. saranggola pero natawa ako nung tanungin niya ko ng Estudyante ka ba? Hahaha. Pasensya na, ngayon lang nag-eexplore….

At alam mo ba kung ano ang una kong tinitingnan pag nakalog-in na ko sa wordpress? Hehehe. Nag-aabang po ako ng comments at kinakarir ko ding magreply ala ym… hahaha. Natatawa at natutuwa kasi akong magbasa ng mga comments lalo na sa labas ng aking bahay. Ang kukulit. Minsan mas aliw pa kong basahin yun kesa sa post mismo ng blogger.

Eto pa, me nabasa akong post. Ang nakalagay lang e tatlong salita. Ang title? EHEM. Biro mong andami pa ring nagkomento? Samantalang yung ibang nabisita kong blogs o mga posts ko mismo na mula Baclaran hanggang Monumento ang haba e wala man lang nagreact. Ganyan, kamisteryo ang paglalagay ng mga comments…

Sabi nga nung isang blogger, nakakataba ng puso ang mga comments. Nakakainspire. Totoo yun, promise. Omento din kasi yun sa effort ng pagpopost. Hindi biro ang magmintina ng bahay. Marami na kong nakitang inabandona.

Pero ako, magpopost ako ng magpopost ako kung kelan ko gusto.. hahaha. Kahit di ka pa mag comment. Ayos lang sa aken.

O ano, any comment?

Dalaw

Alam mo, naguguluhan ako sa yo. Hindi ko alam kung ano yung gusto mong patunayan. Kainis.

Minsan, kapag di ka kailangan, basta ka na lang dumarating. Sa mga lugar at oras na hindi dapat. Tulad na lang nung estudyante pa ko, bigla bigla ka na lang dumadalaw. Wala naman akong magawa kundi i-enterteyn ka kaya ayun, naging kantiyawan ako ng buong klase. Bakit ba madalas kang bumisita kapag me klase ako? Ha? Kinakantahan tuloy ako ng mga klasmeyt ko. Tapos si Maam, inireport ka pa sa card ko. Kainis. Simula nun, gumawa ako ng iba ibang paraan para iwasan ka. Lumalabas pa ko ng klasrum para lang ipagtabuyan ka. Nagpapakurot din ako sa katabi ko para di kita mapansin.

Hindi ka rin nawala nung nagtatrabaho na ko. After lunch ka pa madalas bumisita e yun yung time kung kelan andun si boss at madaming ginagawa. Minsan talaga, tinatalo moko. Ganun ka kalakas.

Tapos, kung kelan inaasahan ka, hindi ka man lang nagpaparamdam. Bad trip. Naghintay ako sa yo ng ilang oras sa gabi hanggang abutin ako ng madaling araw. Wala ka pa rin. Kainis. Kung anu-ano tuloy iniisip ko kahit nakahiga. Hay, ibang klase ka. Mapagbiro ka talaga.. Alas kuwatro na ng umaga kita naramdaman.

Sana naman, mamayang gabi. Dalawin mo ko sa tamang oras.

Hay, hirap talaga ng insomniac!